่ได้ตีพิมพ์ลงในวารสาร ‘เดอะแลนซิต’ กับวารสาร ‘การแพทย์นิวอิงแลนด์’
เฉินชางปิดวารสารแล้วเอาวารสารฟาดลงที่โต๊ะหนึ่งที คนนี้แหละ!
พอใช้ได้ ตกลงตามนี้!
เฉินชางคิดว่าตนไม่ควรเรื่องมากจนเกินไปนัก ถึงแม้ว่าอาจารย์ที่ปรึกษาท่านนี้จะอายุน้อยไปสักนิด แต่ก็ใช่ว่าเขาจะรับไม่ได้
ในตอนนี้เอง กวนเหว่ยกลับเข้ามาแล้ว
เมื่อเขาเห็นว่าเฉินชางนั่งอยู่ตรงนั้น เขาก็ยิ้มพร้อมถามขึ้นว่า “เป็นไงบ้างครับ มีอาจารย์ที่เลื่อมใสมั้ย ถ้ามีแล้วละก็ ผมจะช่วยสอบถามให้คุณ”
เฉินชางพยักหน้า “นี่ครับ…อาจารย์กวน ผมว่าอาจารย์ท่านนี้พอใช้ได้ อายุสามสิบ ปริญญาเอกมหาวิทยาลัยแพทย์แคโรลินสกา แล้วสิ่งที่อาจารย์ท่านนี้ชำนาญมากที่สุดก็คือการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ อีกทั้งยังจบด้านศัลยกรรมหัวใจด้วย ทุกสิ่งทุกอย่างเหมาะสมมากครับ”
กวนเหว่ยก็ถึงกับชะงักงันเช่นกัน เขายิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “เสี่ยวเมิ่งเหรอ…”
“…เมิ่งซีเป็นคนที่มีความสามารถมาก เพิ่งกลับมาอยู่ประเทศจีนเมื่อปีที่แล้ว เดิมทีเธอไม่ได้คิดจะรับลูกศิษย์ แต่ทางมหาวิทยาลัยเชียร์ให้เธอรับลูกศิษย์สักคน ถึงอย่างไรเสียคุณสมบัติของเธอก็ดีมาก มีจุดแข็งในการทำวิจัยทางวิทยาศาสตร์ หลังจากที่เข้ามาทำงานในโรงพยาบาลในสังกัดของมหาวิทยาลัยแล้ว ในปีเดียวกันนั้นเธอทำเรื่องยื่นใบสมัครขอทุนวิจัยกับทางมูลนิธิวิจัยวิทยาศาสตร์ธรรมชาติแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีนแทนโรงพยาบาล!…”
“…ปีนี้ได้รับการตีพิมพ์บทความวิ
