ล่งใจ สีหน้ากลับมาปกติ “ครับ ไม่เป็นไรครับ หัวหน้าเมิ่ง ลำบากคุณแล้ว”
“หัวหน้ากวนมีอะไรหรือเปล่าคะ”
กวนเหว่ยพยักหน้า “ครับ…คืออย่างนี้ครับ หัวหน้าเมิ่ง ตอนนี้ใกล้จะเปิดเทอมแล้ว หัวหน้าเมิ่งมีนักศึกษาที่เหมาะสมที่เลือกไว้เป็นลูกศิษย์แล้วหรือยังครับ”
เมิ่งซีนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง “ตอนนี้ยังไม่มีค่ะ ถ้าวันที่หนึ่งยังไม่มีก็ยกเลิกโควต้าของฉันไปก็ได้ค่ะ รบกวนหัวหน้ากวนด้วยนะคะ”
กวนเหว่ยหัวเราะ “ไม่รบกวนครับหัวหน้าเมิ่ง ผมแนะนำนักศึกษาให้คุณดีกว่า มีนักศึกษาที่มีประสบการณ์ทำงานในแผนกฉุกเฉินมาสามปี ระดับความสามารถในการวินิจฉัยโรคใช้ได้เลยทีเดียว คุณลองหาเวลามาเจอเขาสักครั้ง?”
เมิ่งซีลังเลใจอยู่ครู่หนึ่ง “คุณให้นักศึกษาคนนั้นมาหาฉันที่ห้องทำงานวันจันทร์ช่วงเช้า เจอหน้ากันแล้วค่อยว่ากัน นักศึกษาชายหรือนักศึกษาหญิงคะ”
กวนเหว่ย “ชายครับ เด็กหนุ่ม มีความสามารถสูงมาก!”
เมื่อเมิ่งซีได้ยินเช่นนี้ เธอก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจ
“ค่ะ งั้นตกลงตามนี้ค่ะ หัวหน้ากวนคะ ฉันไปทำงานก่อนนะคะ”
หลังจากที่พูดจบ ก็วางสายไป
กวนเหว่ยยิ้มพร้อมบอกกับเฉินชางว่า “วันจันทร์คุณไปที่แผนกศัลยกรรมหัวใจโรงพยาบาลตงต้า สักหน่อยนะ ไปพบหัวหน้าเมิ่ง!”
เฉินชางพยักหน้า ตอนที่กวนเหว่ยคุยโทรศัพท์ โทรศัพท์อยู่ใกล้เขามาก เขาได้ยินทั้งหมดชัดเจนมาก…
แต่ทำไมตอนที่กวนเหว่ยบอกว่าเป็นเด็กหนุ่มมีความสามารถสูงมาก ฝ่ายนั้นถึงค่อยตอบตกลงล่ะ?
น
