า “เสี่ยวเฉิน วันนั้นผมลืมคุยเรื่องนี้กับคุณเลย คุณเลือกอาจารย์ที่ปรึกษาหรือยัง”
เฉินชางชะงักงัน “ยังเลยครับ…แต่อาจารย์กวนครับ ถึงยังไงผมก็เข้าเรียนแบบฝากชื่ออยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องมีอาจารย์ที่ปรึกษาที่ยอดเยี่ยมมากก็ได้ อาจารย์ที่เก่งๆ ของมหาวิทยาลัยเราเจ้ากฎเกณฑ์มาก ผมไม่เข้าตาแน่ อีกอย่าง ผมไม่มีเวลาไปทำงานกับอาจารย์ที่ปรึกษา อาจารย์ที่ปรึกษาคงไม่อยากได้ผมแน่ครับ”
เมื่อกวนเหว่ยได้ฟังเช่นนั้น เขาก็เคร่งขรึมในทันใด ก่อนจะโน้มน้าวด้วยความตั้งใจจริงจัง “เสี่ยวเฉิน ความคิดนี้ของคุณผิดมหันต์ ผมจะบอกอะไรคุณให้นะ ว่าความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์ที่ปรึกษากับตัวนักศึกษาปริญญาโทเป็นความสัมพันธ์ที่ดี เรียกได้ว่าเป็นพ่อแม่คนที่สองของคุณเลยนะ! เป็นคนสำคัญในชีวิตคุณ! หลังจากที่นักศึกษาของพวกเขาเรียนจบแล้ว พวกเขาก็จะจัดหางานให้ หรือเป็นหลักประกันให้คุณตอนเรียนต่อปริญญาเอกได้เลย!…”
“…ดังนั้น คุณต้องจริงจังกับการเลือกอาจารย์ที่ปรึกษาหน่อย! แล้วก็ต้องหาอาจารย์ที่ปรึกษาที่เก่งและไว้ใจได้ ถ้าไม่ใช่คนที่มีตำแหน่งสูง อย่างเช่นผู้อำนวยการโรงพยาบาล ก็ต้องเป็นคนที่มีการศึกษาสูง อายุไม่มาก แต่มีผลงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์”
กวนเหว่ยทำงานเกี่ยวกับนักศึกษาปริญญาโทมาสองปีกว่า เข้าใจในงานสายนี้ลึกซึ้งกว่าเฉินชางมาก ก็เลยโน้มน้าวเฉินชางด้วยความจริงใจ ให้คำแนะนำที่ดีกับเขา
เมื่อเฉินชางได้ฟังที่กวนเหว่ยกล่าว เขาก็รู้สึกว
