ชีวิตที่เหลือของผู้เฒ่าฝาง คงต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่แล้ว
ถึงอย่างไรเสียอายุก็มากแล้ว สุขภาพร่างกายก็ไม่ดี ถ้าอยู่ที่สถานเลี้ยงดูคนชราคงไม่สุขสบายเท่าอยู่ที่โรงพยาบาลแน่ หลี่เจี้ยนเหว่ยกลับไปที่บ้านของผู้เฒ่าฝางเพื่อเอาหนังสือมาให้เขา ทั้งห้องผู้ป่วยพิเศษที่ผู้เฒ่าฝางพักอยู่ ก็เลยมีการตกแต่งไม่ต่างอะไรจากอยู่บ้าน
ช่วงหลายวันมานี้ ร่างกายของฝางยงหลินเริ่มฟื้นตัวขึ้นทีละน้อย ทางโรงพยาบาลจึงกล้าให้คนมาเยี่ยมเยียนฝางยงหลินได้
ปกติเวลาที่มีคนเข้ามาเยี่ยม คนที่มาเยี่ยมก็จะนั่งครู่หนึ่ง วางของที่นำมาเยี่ยมไข้ลง พูดคุยกับผู้เฒ่าฝางสองสามประโยค แล้วก็กลับไป
แต่ก็มีหลายคนที่ทึ่งกับผลการผ่าตัดของฝางยงหลิน จนอยากรู้มากว่าใครเป็นคนผ่าตัดให้กับผู้เฒ่าฝาง!
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเหล่าผู้อำนวยการกับหัวหน้าแผนกทุกคนที่เข้าร่วมการตรวจโรคร่วมกันในวันนั้น แต่ละคนต่างก็ยิ่งประหลาดใจ
ถึงอย่างไรเสีย ทุกคนค่อนข้างเข้าใจสถานการณ์ในตอนนั้นของผู้เฒ่าฝาง โอกาสประสบความสำเร็จในการผ่าตัดต่ำมาก แต่ในตอนนี้ ดูจากการฟื้นตัวของผู้เฒ่าฝางแล้ว การฟื้นตัวดีมาก ซึ่งสิ่งนี้ทำให้ทุกคนต่างก็รู้สึกทึ่ง
ไม่ว่าจะเป็นเฉียนเลี่ยงหรือหลิวซือฉี หลังจากที่มาเยี่ยมผู้เฒ่าฝางแล้ว ก็ไม่ได้รีบกลับในทันที แต่กลับมาพบหลี่เจี้ยนเหว่ยก่อน พวกเขานั่งลงและพูดคุยกัน
“ผู้อำนวยการหลี่ครับ ครั้งนี้ใครเป็นคนผ่าตัดให้กับผู้เฒ่าฝางครับ เชิญหมอจากโรงพยาบา
