ใกล้ถึงเวลาแลกเวรแล้ว เมื่อหลี่เป่าซานเข้ามา ทุกคนก็พากันเงียบเสียงลง
หลี่เป่าซานมองไปยังทุกคนโดยเฉพาะเฉินชาง จากนั้นจึงพยักหน้ากล่าวว่า “เอาละทุกคน ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องเฉินชางแล้วนะครับ ต่อไปนี้ตั้งใจทำงานให้ดีก็พอ เรื่องในคราวนี้ก็เป็นเหมือนสัญญาณเตือนให้พวกเรา
นี่แสดงให้เห็นว่าระบบการเข้าเวรของพวกเรายังไม่เหมาะสมนัก ยังขาดการพูดคุยติดต่อและความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนร่วมงานและอื่นๆ อีก…นี่คือสิ่งที่พวกเราต้องปรับปรุง”
ทุกคนพากันพยักหน้ารับ ตอนนี้หยวนฟางจึงค่อยทอดถอนใจ ยังดีที่ไม่เกี่ยวอะไรกับตน ทว่าในตอนนี้เอง จู่ๆ หลี่เป่าซานก็พูดขึ้นว่า “หยวนฟาง”
หยวนฟางสั่นเล็กน้อย รีบลุกขึ้นยืน “ครับ หัวหน้าแผนก!”
หลี่เป่าซานพยักหน้า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณไปอยู่ศูนย์ตรวจร่างกายนะครับ ตอนนี้ศูนย์ตรวจร่างกายของโรงพยาบาลกำลังขาดคน คุณไปช่วยที่นั่นนะครับ”
เมื่อเขากล่าวเช่นนี้ออกมา หยวนฟางพลันรู้สึกตื่นตะลึง….
ศูนย์ตรวจร่างกายหรือ…
ศูนย์ตรวจร่างกายของโรงพยาบาลอันดับสองเป็นฝ่ายที่ค่อนข้างว่าง ในหนึ่งปีมีงานเพียงไม่กี่เดือน นี่หมายความว่าปีหนึ่งทำเงินได้ไม่เท่าไหร่ ยิ่งไปกว่านั้นที่สำคัญที่สุดก็คือไม่มีอนาคต เป็นงานประเภททำเลี้ยงชีพรอความตายไปวันๆ เป็นที่แรกๆ สำหรับนักศึกษาจบใหม่
นอกจากนักศึกษาจบใหม่แล้ว คนที่มาทำงานที่นี่ส่วนใหญ่เป็นคนที่ถูกทำโทษ คนที่ไม่อยากทำงานหนัก หรือไม่ก็พยาบาลที่ถูกโอนย
