ล คิดหาวิธีให้โรงพยาบาลออกใบสั่งยานู่นนี่นั่นให้มากๆ เพื่อหาเงินเข้ากระเป๋า ทำให้โรงพยาบาลซวยไปหมดแล้ว! ขยะจริงๆ…ต้องไม่ตายดีแน่!”
“ข้างบนพูดมีเหตุผลนะ ฉันก็รู้มาว่าโรงพยาบาลหลายแห่งตั้งเป้าหมายให้หมอ ถ้าทำไม่สำเร็จ ออกใบสั่งยาไม่มากพอ ก็จะถูกตัดเงินโบนัสของแผนกตอนสิ้นปี เพราะแบบนี้โรงพยาบาลถึงกลายเป็นเครื่องมือขายยาอย่างช่วยไม่ได้!”
“ขอเสนอให้จัดการวงการแพทย์ขยะพวกนี้ไปให้หมด คืนวงการแพทย์ที่สะอาดบริสุทธิ์มาซะ!”
“เอ๋ พวกคุณไม่รู้หรือ ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าเธอเป็นคณะกรรมการของบริษัทยารุ่ยเต๋อ…หัวหน้าฝ่ายกิจการแพทย์ประจบประแจงขนาดนั้น หรือจะมีอะไรที่พูดไม่ได้”
“ไร้สาระ มันก็แน่อยู่แล้ว แต่ละปีมีคนเอาของขวัญไปแสดงความเคารพรวมเป็นเงินเท่าไหร่ ถ้าคุณไม่ทำงานให้เขาดีๆ เขาจะให้เงินคุณทำไมล่ะ…”
……
……
คำวิจารณ์แต่ละอย่าง ไม่ว่าใครก็หยุดไม่อยู่ คำพูดคนหยุดยากยิ่งกว่าน้ำหลากเสียอีก!
ซ่งเฉียงรีบไปหาคนนู้นคนนี้เพื่อหาวิธีรับมือ คอยลบคำวิพากษ์วิจารณ์ที่เลวร้าย ออกแถลงการณ์ต่อสาธารณะ แม้แต่ฝ่ายสื่อของโรงพยาบาลก็เริ่มใช้ประโยชน์แล้ว แต่กลับไม่มีผลอะไรเลย ทุกคนให้ความสนใจกับเรื่องของการรักษาพยาบาลมากเกินไป!
เพราะอะไรน่ะหรือ ก็เพราะทุกคนต่างก็ต้องเป็นคนไข้ ไม่ว่าจะเป็นใครย่อมรักษาสุขภาพให้ดีไปชั่วชีวิตไม่ได้ ไม่มีใครที่ไม่เป็นโรคจนไม่ต้องไปโรงพยาบาล ดังนั้นทุกคนจึงกังวลว่าในอนาคตหากพวกตนไปโรงพยาบาลแล้
