กเตือน…ผมไปสอบถามมาแล้วถึงได้รู้ว่า…”
ตู้เจียซีกล่าวใส่ไฟไปยกหนึ่ง ทำเอาเฮ่อหย่งถังขุ่นเคืองไปด้วย!
พูดจบตู้เจียซีก็ทอดถอนใจ “หนังสือพิมพ์ในปัจจุบันของพวกเราสู้สื่อใหม่ๆ ไม่ได้แล้ว แต่พวกเราจะต้องทำตามหน้าที่อันสมควร หากมีอะไรผิดพลาดพวกเราก็ต้องตำหนิ! ต้องเปิดเผย ต้องเรียกร้องความยุติธรรม พวกเราต้องเผยแพร่ข้อเท็จจริงออกไป ต้องปกป้องคนดี! ไม่งั้นก็จะต้องมีคนทนแบกรับสิ่งผิดอยู่เงียบๆ!”
“ดังนั้นพวกเราต้องช่วยเด็กคนนี้นะครับ และต้องช่วยปลุกเมืองที่หลับใหลเมืองนี้ด้วย!”
เฮ่อหย่งถังตบโต๊ะ “ได้! หัวหน้า คุณวางใจเถอะ เรื่องนี้ผมจะจัดการให้แน่นอน หนังสือพิมพ์ฉบับเย็นของคืนนี้ผมยังไม่ได้ตัดสินใจพอดี ผมจะเปลี่ยนตอนนี้เลย!”
ตู้เจียซีสูดหายใจลึก “ครับ เสี่ยวเฮ่อ เรื่องนี้รบกวนคุณแล้ว”
เฮ่อหย่งถังส่ายหน้า “หัวหน้าครับ ไม่ได้รบกวนผมเลย นี่เป็นเรื่องที่พวกเราสมควรทำ!”
หลังจากวางโทรศัพท์ ตู้เจียซีก็ถ่ายรูปบทความที่ตนเขียนส่งไปให้เฮ่อหย่งถัง คนชราที่ผ่านยุคสมัยเก่าๆ มาจะพิมพ์เป็นที่ไหนกัน ล้วนใช้มือสะบัดพู่กันกันทั้งนั้น เขียนกันอย่างทรงพลัง!
เมื่อเฮ่อหย่งถังได้รับแล้วก็อ่านอย่างละเอียด เมื่ออ่านจบเฮ่อหย่งถังก็รู้สึกทอดถอนใจ!
พลังแห่งการเขียนของหัวหน้าจะยอดเยี่ยมขึ้นทุกวันแล้ว คล้ายมีเพชรพลอยส่องประกายอยู่ท่ามกลางคำและอักษรอย่างมหัศจรรย์ แต่ละคำแต่ละประโยคทำให้ผู้คนสะเทือนใจ สร้างแรงกระเพื่อมได้มาก!
