เฉินชางสติแจ่มชัดก็รีบเปิดมือถือขึ้นดู พบว่ามีข้อความปรากฏจำนวนมาก เมื่ออ่านให้ดีก็ต้องชะงักไป
ซ่งเฉียงคนนี้ใช้ได้จริงๆ?
ตักเตือนมาอีกแล้วหรือ สุดยอดเลยจริงๆ
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เฉินชางก็ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ สิ่งที่สมควรทำก็ทำไปแล้ว ตื่นแล้วก็ลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน จากนั้นจึงลงไปกินข้าว
เพิ่งจะเดินลงไปก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามา ทั้งสองยิ้มให้กันแล้วกล่าวทักทายเล็กน้อย
ตึกนี้ปล่อยเช่าทั้งหมดสามห้อง ล้วนมีคนเช่าเต็มหมดแล้ว ชั้นสองเป็นของเฉินชาง ชั้นแรกมีผู้เช่าสองครอบครัว แต่ปกติพบกันน้อยมาก เพราะเฉินชางต้องไปเข้าเวรแต่เช้าทุกวัน ตอนเย็นกว่าจะผ่าตัดเสร็จ กลับมาถึงก็ดึกมากแล้ว วันเสาร์ก็ต้องไปที่คลินิกของจางจื้อซินอีก ดังนั้นเรื่องความสัมพันธ์กับเพื่อนบ้านจึงไม่ค่อยดีนัก
เฉินชางยิ้มทักก่อน “สวัสดีครับ ผมอยู่ชั้นบน เพิ่งย้ายมาไม่นาน ชื่อเฉินชางครับ”
ผู้หญิงคนนั้นพยักหน้ายิ้มให้ “ค่ะ สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเสิ่นโม่ ปกติงานยุ่งมากเลยไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”
เธอแต่งตัวเรียบง่ายแต่ดูดี หน้าตาถือว่าอยู่ในเกณฑ์ธรรมดา หากใช้คำพูดของจางจื้อซินคงบอกว่ามีอวัยวะให้ปรับแต่งมากมาย แต่ดูแล้วมีนิสัยเป็นมิตร คบง่าย เฉินชางคิดยิ้มๆ
……
……
วันต่อมาซ่งเฉียงเดินมายังห้องทำงานตามปกติ งานธุรการไม่จำเป็นต้องเข้างานแปดโมงตรง ปกติซ่งเฉียงมาถึงประมาณแปดโมงครึ่งหรือไม่เกินเก้าโมงทุกวัน เมื่อมาถ
