รฝางก็ไม่มีพวกผมในวันนี้! และจะไม่มีโรงพยาบาลอันดับสองในวันนี้ ตอนนี้ท่านแก่แล้ว หากพวกเราดูแลท่านให้ดีไม่ได้จะนับเป็นนักเรียนของท่านได้ที่ไหนกัน…”
ตอนนี้เฉินชางเข้าใจกระจ่างขึ้นมาแล้ว ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง!
ในวงการการแพทย์ ระดับความเคารพเลื่อมใสที่นักเรียนมีต่ออาจารย์เป็นอะไรที่ยากจะจินตนาการ คำพูดที่ว่าเป็นอาจารย์หนึ่งวันก็เหมือนเป็นบิดาชั่วชีวิตมีอยู่จริงๆ มีกระทั่งการที่นักเรียนคอยดูใจอาจารย์ก่อนตาย
ยิ่งไปกว่านั้น ผู้อำนวยการเฒ่าอย่างฝางยงหลินยังเป็นวีรบุรุษผู้ก่อตั้งโรงพยาบาลอันดับสองอีกด้วย! ดูแล้วค่าความรู้สึกดีนี้หนักอึ้งมากจริงๆ
เฉินชางยิ้ม พูดว่า “ผู้อำนวยการฉิน รองผู้อำนวยการหลี่ เกรงใจไปแล้วครับ นี่เป็นสิ่งที่ผมควรทำอยู่แล้ว! ผมยังต้องไปเข้าเวรอีก ขอตัวก่อนนะครับ…ไม่งั้นเดี๋ยวจะถูกฝ่ายกิจการแพทย์หักเงินเดือนเอา” เฉินชางพูดหยอกล้อแล้วเดินออกไป
ฉินเสี้ยวหยวนที่อยู่ด้านหลังกล่าวเจือเสียงหัวเราะ “ผมจะดูซิว่าใครกล้าหักเงินคุณ!”
เฉินชางที่เพิ่งเดินพ้นประตูได้ยินดังนั้น ใบหน้าพลันเต็มไปด้วยรอยยิ้มราวดอกไม้! เดินกลับไปด้วยความพึงพอใจ!
[ติ๊ง! ภารกิจช่วยเหลืออดีตผู้อำนวยการฝางยงหลินสำเร็จ ได้รับรางวัล: ล็อตเตอรี่คลังทักษะของฝางยงหลิน!]
เฉินชางชะงักไปโดยพลัน!
ลอตเตอรี่คลังทักษะของอดีตผู้อำนวยการฝางยงหลิน…นี่ไม่เท่ากับว่าเป็นทักษะขั้นสมบูรณ์แบบหรือ?
เมื่อคิดถึงตรงนี้เฉินชางก็เต
