ว่าการผ่าตัดเช่นนี้จะยืนหยัดไปได้นานเท่าไหร่ เขาเหนื่อยเกินไปเพราะต้องถืออุปกรณ์ไว้อย่างระมัดระวัง ขยับไม่ได้แม้แต่น้อย หากพลาดขึ้นมาจนอวัยวะที่เปรียบเสมือนเกี๊ยวพวกนี้แตก ไส้เกี๊ยวก็คงทะลักออกมาทั้งหมด!
หลี่เจี้ยนเหว่ยหน้าเปลี่ยนสี รีบโทรหาหลี่เป่าซาน “เป่าซาน คุณอยู่ไหน? ทำไมครับ? ไม่ต้องถามอะไรมาก มาก่อนค่อยว่ากัน การผ่าตัดมีปัญหา คุณรีบมาที่โรงพยาบาลเลย”
หลี่เป่าซานพยักหน้า “เร็วที่สุด…ก็หนึ่งชั่วโมงกว่า!”
จางโหย่วฝูหน้าเปลี่ยนสี “ผมยืนหยัดไม่ไหวแน่! ลองดูซิว่าในโรงพยาบาลมีใครที่เย็บลำไส้ได้ ให้รีบมาด่วน!”
หลี่เป่าซานได้ยินเสียงจากโทรศัพท์จึงรีบพูดขึ้นว่า “โทรหาเสี่ยวเฉินเลยครับ วันนี้เฉินชางเป็นเวร เขามีฝีมือเย็บอวัยวะภายในไม่เลวเลย! แล้วผมจะรีบตามไป”
หลังจากวางโทรศัพท์แล้วหลี่เจี้ยนเหว่ยก็รีบถามขึ้นว่า “ใครมีเบอร์เสี่ยวเฉินบ้าง เร็ว! ด่วนเลย!”
จางจื้อซินรีบถอดถุงมือแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้น “ผมโทรให้ครับ!”
เพิ่งโทรติด จางโหย่วฝูก็พูดว่า “เฉินชาง รีบมาที่ห้องผ่าตัดหมายเลขสามด่วน!”
……
……
ชั่วขณะที่เฉินชางได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบก็รีบกดรับภารกิจทันที! จากนั้นเฉินชางเพิ่งคิดได้ว่าตนกำลังเข้าเวร
จะทำอย่างไรดี?
เฉินชางเงยหน้ามองเห็นหยวนฟางยังอยู่ จึงพูดออกไปอย่างรีบร้อน “หยวนฟาง ผมออกไปทำธุระหน่อยนะครับ คุณช่วยอยู่เวรที รบกวนแล้ว!”
เมื่อพูดจบเฉินชางก็วิ่งออกไปจากแผนกฉุกเฉินทันที!
เฉิ
