าขาหนึ่งและสองก็ไม่กล้ารับ! เมืองอันหยางที่กว้างใหญ่ไม่มีที่สำหรับชายชราคนนี้เลย ทุกคนจึงทำได้เพียงรับตัวชายชรากลับมาที่โรงพยาบาลอันดับสอง
หลี่เจี้ยนเหว่ย ห่าวซวี่เลี่ยง เถามี่ ฉินเสี้ยวหยวนและคนอื่นๆ ต่างหน้าดำคร่ำเครียด เงียบงันไม่พูดจา!
แผนกศัลยกรรมทั่วไปของโรงพยาบาลอันดับสองอยู่ในสถานการณ์เช่นไร ทุกคนต่างรู้ดีแก่ใจ หากไม่ใช่ว่ามีจางโหย่วฝูคอยค้ำจุน ระดับของแผนกคงไม่แตกต่างอะไรจากโรงพยาบาลชั้นสอง
ชั่วชีวิตนี้ฝางยงหลินไม่มีลูก เขาเป็นเสาหลักให้คนในโรงพยาบาลอันดับสองมาตลอด ทั้งหลี่เจี้ยนเหว่ย ห่าวซวี่เลี่ยง เถามี่และฉินเสี้ยวหยวน ต่างก็เป็นนักเรียนของผู้เฒ่าฝางคนนี้
ช่วงแรกๆ คณะแพทย์ไม่ได้แบ่งสายละเอียดขนาดนั้น เมื่อฝางยงหลินเรียนจบก็กลับมาก่อตั้งโรงพยาบาลอันดับสองที่เมืองอันหยาง คนเหล่านี้ล้วนเป็นแพทย์ชั้นยอดที่เขาสั่งสอนอบรม ต่อมาเมื่อมีการแบ่งเป็นแผนกต่างๆ ก็ส่งพวกเขาออกไปศึกษาเพิ่มเติมจึงมีทุกวันนี้ได้!
แม้คนเหล่านี้แต่ละคนจะมีตำแหน่งเป็นถึงผู้อำนวยการและหัวหน้าแผนกต่างๆ ทว่ากลับไม่อาจส่งฝางยงหลินไปที่โรงพยาบาลดีๆ ได้เลย ช่างเป็นเรื่องน่าขันจริงๆ!
นั่นเพราะไม่มีใครรับ! พวกเขาก็ไม่กล้ารับไว้!
ฝางยงหลินเป็นวีรบุรุษของวงการแพทย์แห่งเมืองอันหยาง อายุเกือบเก้าสิบแล้ว สุขภาพร่างกายย่ำแย่ ทั้งโรคตับแข็ง เบาหวาน ความดันสูง เส้นเลือดโป่งพอง ไม่ว่าโรคอะไรก็เป็นทั้งนั้น!
ตอนนี้ยังมีอาการ
