หยางจื้อฟู่ไปรักษาก่อน
ตอนนี้เอง ชายร่างอ้วนเตี้ยเดินไปที่ห้องรักษา เห็นเฉินชางกำลังเตรียมเย็บแผลให้หยางจื้อฟู่ก็หยิบเงินหลายร้อยหยวนออกมายัดใส่เฉินชางอย่างระมัดระวัง “หมอครับ! รบกวนคุณแล้ว ช่วยด้วยนะครับ พวกเขาจะเป็นอะไรไม่ได้ หากเป็นอะไรไปเพราะมาทำงานกับผม ผมคงไม่มีหน้ากลับไปแล้ว”
เฉินชางได้ยินดังนั้นก็รีบส่ายหน้า รีบดันเงินกลับไป พูดอย่างจริงจังว่า “คุณวางใจเถอะครับ ผมจะรักษาให้ดีแน่นอน เงินพวกนี้คุณเอากลับไปเถอะ เอาไปใช้รักษาแผลให้พวกเขาดีๆ อีกอย่าง…ในครึ่งเดือนนี้พวกเขาทำงานไม่ได้นะครับ คุณ…”
เฉินชางกำชับเขาออกไป ชายร่างเตี้ยจึงพยักหน้ารัว ดูท่าทางการยัดเงินโดยไม่ใส่ซองแดงคงเป็นวิธีที่ไม่ดีจริงๆ
หากรับจะทำให้เกิดเรื่องยุ่งยาก!
ชายอ้วนเตี้ยถอนหายใจออกมา
เส้นเอ็นบนหลังมือสองเส้นอยู่ในสภาพเละเทะ นี่เป็นเป็นเส้นเอ็นที่ต้องใช้ในชีวิตประจำวัน ขาดไปเช่นนี้ หากไม่รักษาให้ดี ภายหน้าจะส่งผลกระทบต่อชีวิตประจำวันแน่นอน ที่สำคัญที่สุดก็คือเนื้อเยื่อรอบๆ หากภายหน้าเกิดพังผืดขึ้นมาคงวุ่นวายหนัก เฉินชางจำเป็นต้องตั้งใจ!
การรักษาเริ่มขึ้นแล้ว โจวข้วงเซิงนั่งอยู่ที่นั่นไม่ส่งเสียงสักคำ วันนี้หากไม่ใช่เพราะเหล่าหยาง ตนคงตายไปแล้ว!
เมื่อเขาคิดถึงตรงนี้ก็รู้สึกเสียใจ!
โชคดีที่เฉินชางมีทักษะการเย็บเส้นเอ็นระดับปรมาจารย์ ยิ่งมีระดับสูง การเย็บก็ยิ่งรวดเร็ว เพราะยังมีชายที่บาดเจ็บสาหัสอีกคนรออยู่
