งหย่งต้องอธิบายอย่างจนใจ
“แบบนี้นะครับ ตอนที่คุณใช้กล้องตรวจสอบสภาพในช่องท้อง คุณใช้การขยับมุมเพื่อให้ได้มุมที่เหมาะสมยิ่งขึ้นได้ เมื่อเป็นเช่นนี้ก็จะพบสิ่งที่เราคิดไม่ถึง!”
“ในการผ่าตัด คุณควรให้ความใส่ใจเรื่องการใช้แหนบด้วย เมื่อใช้แหนบบริเวณอวัยวะสามเหลี่ยมถุงน้ำดีต้องทำให้ช้า ตรงนี้ความจริงใช้…”
“อีกอย่าง หลังตัดถุงน้ำดีแล้วต้องใช้กล้องตรวจสอบด้านหลังด้วยนะครับ เพราะผู้ป่วยที่เป็นนิ่วในถุงน้ำดีหลายคนจะมีนิ่วเล็ดรอดออกไปในช่องท้อง ทำให้ง่ายต่อการเกิดโรคแทรกซ้อนและการติดเชื้อในช่องท้อง”
“เห็นไหมครับ? นี่ก็คือนิ่วเล็กๆ ที่เล็ดรอดออกไป…”
……
พวกสวีเหวินปินทั้งสามคนตาค้างไปอีกครั้งแล้ว
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้!
ตนเป็นกบในกะลาจริงๆ ที่แท้ทุกครั้งที่เขาทำแบบนั้นก็มีความหมายแฝงอยู่จริงๆ ไม่ใช่ทำเละเทะเหมือนที่ตนพูด
การผ่าตัดที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ ถึงกับถูกตนตำหนิว่าเป็นการผ่าตัดเละเทะไปได้
เมื่อคิดถึงตรงนี้ สวีเหวินปินก็รู้สึกอับอายจนหน้าแดง
ฝีมือของตนยังสู้หมอหนุ่มคนหนึ่งไม่ได้ด้วยซ้ำ กระทั่ง…เกือบทำลายอนาคตของอัจฉริยะเพราะความอ่อนด้อยของตนไปแล้ว!
จะต้องใส่ใจให้มาก ยังดีที่หยุดความคิดได้ทันเวลา!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ สวีเหวินปินก็สูดหายใจลึก ดูท่าทางตนคงแก่แล้วจริงๆ หลายปีมานี้ไม่เคยได้เห็นสิ่งแปลกใหม่ทั้งหลาย จนถูกความก้าวหน้าทางการแพทย์ทิ้งห่างไปเรื่อยๆ
คิดแล้วยังอดถอนใจไม่ได้!
สวีเหวินปินถามอย่
