ทุกครั้งที่เฉินชางมาคลินิกจื้อซิน ก็จะต้องดวงตาสว่างวาบ! เฉินชางนับถือจริงๆ ไม่รู้ว่าใครเป็นคนออกแบบชุดพนักงานต้อนรับที่เคาน์เตอร์
วันนี้เป็นวันที่ฟู่อวี้ฟางจะได้เห็นแสงตะวันอีกครั้ง เสี้ยวเถียนฮวาก็มาถึงคลินิกตั้งแต่เช้าแล้ว ทั้งยังเตรียมของขวัญมาด้วย
จางจื้อซินยิ่งมาแต่เช้า เขากังวลมากกว่าเฉินชางเสียอีก จะอย่างไรตนก็เป็นหนึ่งในเจ้าของคลีนิก หากคนอื่นมาหาเรื่องถึงที่ เฉินชางยังหนีไปได้ แต่ตนหนีไม่ได้…
แม้ฝีมือการผ่าตัดของเฉินชางจะดีเยี่ยม ทว่าผลลัพธ์สุดท้ายก็ต้องดูหลังฟื้นตัว
นี่ไม่ใช่การแกะสลักที่แกะออกมาอย่างไรก็เป็นอย่างนั้น นี่คือคนเป็นๆ! จะต้องพักฟื้นตัวเป็นเวลานาน และอาจมีโรคแทรกซ้อนที่ไม่ได้ปรากฏมาทันทีด้วย
ดังนั้นการศัลยกรรมบริเวณใบหน้าเช่นนี้ จางจื้อซินจำเป็นต้องระวังให้มาก
ฟู่อวี้ฟางนั่งอยู่ตรงนั้น รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย ทำอย่างไรก็รู้สึกใจไม่สงบ
เสี้ยวเถียนฮวายิ้มปลอบใจ “ฟางฟาง ไม่ต้องกังวล อีกเดี๋ยวเธอต้องตื่นตะลึงอย่างที่คิดไม่ถึงแน่! ตอนนั้นฉันยังตื่นเต้นมากกว่าเธออีก!”
ขณะที่คุยกัน เสี้ยวเถียนฮวาก็หยิบกระจกออกมา “ฉันเตรียมของขวัญให้เธอแล้ว ลืมตาดูสิ!”
เฉินชางหยิบกรรไกรขึ้นมาตัดผ้าพันแผลออกด้วยตัวเอง
ในตอนนี้เอง มีเสียงฝีเท้าดังกระชั้นถี่อยู่ตรงบันได เมื่อคนคนนั้นวิ่งมาถึงข้างๆ จางจื้อซิน ก็กระซิบว่า “หมอจาง มีคนอยากพบคุณค่ะ!”
จางจื้อซินชะงัก หันไปพูดว่า “ให้เขารอก่อ
