อกี้ผมกับแฟนทะเลาะกัน จากนั้นเธอก็…”
เฉินชางร้องอ้อ เดินไปข้างกายผู้หญิงคนนั้นแล้วเริ่มตรวจอาการ หลายนาทีผ่านไปเฉินชางก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
นี่มันลมบ้าหมูที่ไหนกัน!
ถูกพิษชัดๆ!
ตอนนี้คำแนะนำของอาจารย์ผู้มีชื่อเสียงก็แสดงคำตอบมาว่า: ภาวะระบายลมหายใจเกิน[1]!
พิษนี้เป็นพิษที่ตัวเองวางยาตัวเอง! เป็นพิษที่เกิดจาก “ลมหายใจเป็นพิษ” ของตัวเองนั่นเอง
หยางหลินยืดตัวขึ้น กำลังจะเดินออกไป เฉินชางจึงถามว่า “คุณจะไปไหน?”
หยางหลินชะงักไป “หมอบอกให้ผมไปชำระค่าใช้จ่าย เตรียมทำกราฟสมองกับซีทีสแกนที่กะโหลกศีรษะ เขากลัวว่าจะมีรอยร้าวที่กะโหลกศีรษะครับ”
เฉินชางส่ายหน้า “ไม่ต้องรีบร้อน คุณรออีกเดี๋ยวแล้วค่อยไป!”
หยางหลินลังเล ตกลงควรจะฟังใครดี?
เขารู้สึกลังเล จะอย่างไรหมอคนเมื่อครู่นี้ก็อายุห้าสิบกว่าแล้ว ดูเป็นผู้เชี่ยวชาญมากกว่า ส่วนเฉินชางยังอายุน้อย… เขากลัวว่าอีกฝ่ายจะมีประสบการณ์ไม่พอ จะเป็นการถ่วงเวลารักษาอาการป่วยของแฟน!
ตอนนี้เองเฉินชางตะโกนว่า “เสี่ยวหลิน เอาหน้ากากอนามัยมาให้ผมสองชิ้น!”
เสี่ยวหลินได้ยินดังนั้นก็รีบนำหน้ากากอนามัยมาให้สองชิ้น
เฉินชางหยิบหน้ากากอนามัยขึ้นมาวางไว้ในมือแล้วทำให้เป็นหลุมพองๆ เหมือนกับหมวก จากนั้นจึงคลุมไปบริเวณปากและจมูกของผู้หญิงคนนั้น บอกว่า “คุณผ่อนคลายนะครับ ไม่ต้องเครียด…อย่าหายใจแรง ใช่แล้ว…ผ่อนคลาย…”
เธอพยักหน้า ไม่ดิ้นอีก
ผ่านไปสองสามนาที
สำหรับหยางหลิน สองส
