นๆ แต่สติรับรู้ยังคงชัดเจน”
“สภาพของผู้ป่วยไม่ได้ร้ายแรง ไม่จำเป็นต้องรักษามากเกินไป เมื่อครู่ให้สูดหายใจช้าๆ ให้คาร์บอนไดออกไซด์ในตัวมีมากหน่อย อาการก็ดีขึ้นแล้วครับ”
เมื่อเฉินชางพูดจบ เยี่ยนหมิงก็หน้าไม่เปลี่ยนสี กลับพูดออกมายิ้มๆ ว่า “อืม! ใช่แล้ว ทำไมผมคิดไม่ถึงนะ? พอได้ยินคุณพูดแบบนี้ก็รู้สึกว่ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ หนุ่มน้อย ต่อไปก็อย่าไปยั่วให้แฟนโกรธอีกล่ะ!”
พูดจบเยี่ยนหมิงก็ถือกระติกน้ำร้อนขึ้นดื่ม จากนั้นจึงเดินจากไป ในใจคิดว่า เฮ้อ…อีกสองปีไปลงชื่อเกษียณก่อนเวลาดีกว่า!
เฉินชางส่ายหน้า เยี่ยนหมิงทำตัวแบบนี้ในแผนกฉุกเฉินมานานแล้ว แต่เขามีความอาวุโสที่สุดจึงไม่มีใครว่าอะไร เพราะจะอย่างไรเยี่ยนหมิงในตอนนี้ก็ไม่ได้ก่อเรื่อง พอเจอเรื่องอะไร ปฏิกิริยาแรกที่จะทำก็คือหาคนตรวจร่วม ต่อมาก็คือย้ายแผนก สุดท้ายก็คือให้ญาติเซ็นชื่อ ไม่หาความยุ่งยากมาให้แผนกฉุกเฉินเป็นอันขาด นับว่าทำให้หลี่เป่าซานไม่โกรธอะไรมาก
หยางหลินได้ยินว่าไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ก็วางใจได้ในที่สุด!
เขารีบเดินเข้ามาข้างกายเธอ กล่าวรับประกันว่า “ต่อไปผมจะไม่หาเรื่องให้คุณโกรธอีกแล้ว!”
หลังจากกล่าวคำขอโทษขอโพยอันน้ำเน่าสะเทือนใจคนเรียบร้อย ทั้งสองก็เริ่มเข้าสู่โหมดฉากจบของละครอันน่าประทับใจลึกซึ้ง
เฉินชางเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้ว พูดส่งเสริมออกไปประโยคหนึ่ง “อืม คุณต้องรีบหมั้นเธอไว้นะครับ ไม่แน่ว่าอาจไม่ต้องมาโรงพยาบาลแล้วก็ไ
