งโรงพยาบาลประชาชนแห่งอำเภอหลันที่ถูกทิ้งไว้ด้านหลังก็สงบลงแล้ว!
สำหรับโรงพยาบาลระดับรากหญ้า ทุกครั้งที่สัญญาณฉุกเฉิน 120 ดังขึ้นก็เป็นเหมือนบททดสอบอันยากลำบากสำหรับพวกเขา
การกู้ชีพคืออะไร?
มีคนเปรียบเทียบไว้เช่นนี้ หมอที่ทำหน้าที่กู้ชีพก็เหมือนกับตำรวจแผนกปราบปรามอาชญากรรม ไม่ว่าจะเกิดสถานการณ์กะทันหันอะไร ก็จำเป็นต้องรีบเข้าช่วยเหลืออย่างเร่งด่วน เป็นแนวป้องกันสุดท้ายของชีวิตพวกคุณ
เหตุการณ์นี้ทำให้ทุกคนต้องคิดทบทวน!
ระดับทักษะฝีมือของพวกเขา…ต้องพัฒนาจริงๆ
ถ้าหากไม่ใช่เพราะเฉินชางอยู่ด้วย เรื่องในวันนี้จะเป็นอย่างไร?
อาจจะต้องส่งผู้ป่วยขึ้นรถฉุกเฉินไปอีกครั้งแล้วรีบไปที่มืออันหยางก็เป็นได้
ระหว่างทาง ผู้ป่วยไม่ได้รับยาผ่านทางหลอดเลือดดำจะยืนหยัดจนถึงโรงพยาบาลหรือไม่ก็อาจจะต้องดูลิขิตฟ้า
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ต้วนปัวก็รู้สึกไร้พลังอย่างสาหัส ความรู้สึกอับจนหนทาง ไร้ความสามารถและไร้พลังกำลังถาโถมเข้าใส่สมอง ทำให้เขาที่เดิมทีเป็นหมอที่มีรายได้สูงไม่ดีใจเลยสักนิด
เขามองไปยังค่ำคืนอันเงียบสงบนอกหน้าต่าง เดินออกไปหยิบบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่ง นั่งลงตรงบันไดอย่างเงียบงันไม่พูดจา
เฉินชางช่วยชีวิตห้าคนนี้ไว้ได้ แล้วใครจะช่วยคนมากมายก่อนหน้านี้ ในอนาคตจะมีคนอีกมากเท่าไหร่ที่ยังรอการช่วยเหลือ หรือจะทำได้แค่นั่งดูอยู่เฉยๆ เช่นนี้?
เขาจะทำอะไรได้บ้าง?
เรื่องเช่นนี้ เขาต้วนปัวทำได้เพียงนั่งรู้สึกแย่อยู่
