ทยาศาสตร์และหมอเคยทำการวิจัยเรื่องนี้ในหลายๆ ด้านแล้ว แต่ก็ยังพบว่ามีสาเหตุไม่แน่ชัด ถึงกับหาคำอธิบายที่แม่นยำออกมาไม่ได้ด้วยซ้ำ ดังนั้นเฉินชางที่ได้รับคุณสมบัตินี้มาจึงเต็มไปด้วยความพึงพอใจ!
เฉินชางเดินไปที่ห้องทำงาน เปลี่ยนไปสวมเสื้อกาวน์สีขาวแล้วเดินเข้าไปในห้องผ่าตัด
ตอนนี้เวลาทำงานของเฉินชางปรับเปลี่ยนไปตามโอกาสและสภาพ เขาไม่ต้องอยู่เขียนประวัติผู้ป่วยในห้องทำงานทั้งวันแล้ว ส่วนใหญ่ต้องวิ่งไปผ่าตัดในห้องผ่าตัดทุกวันมากกว่า
เมื่อไปถึงห้องผ่าตัด หวังหย่งก็เริ่มการผ่าตัดเคสแรกไปแล้ว พอเฉินชางเข้าไปก็ขี้เกียจเปลี่ยนไปสวมชุดผ่าตัด จึงดูอยู่ด้านข้างแทน
ไม่พูดไม่ได้ว่าระยะนี้หวังหย่งก้าวหน้าเร็วมาก ซึ่งที่เป็นเช่นนี้เพราะเฉินชางมอบโอกาสในการผ่าตัดให้เขามากพอ เพราะสุดท้ายสิ่งที่ต้องการมากที่สุดในการพัฒนาเทคนิคการผ่าตัดก็คือการฝึกฝน!
หวังหย่งเห็นเฉินชางมาแล้วก็พยักหน้าทักทาย เฉินชางจึงโบกมือบอกไปว่า “คุณทำต่อเลยครับ”
หวังหย่งจึงผ่าตัดต่อไป!
เฉินชางมองหวังหย่ง
[ติ๊ง! หวังหย่ง ค่าความรู้สึกดี: 50]
ค่าความรู้สึกดีห้าสิบ! ดูแล้ว การสั่งสอนชี้แนะในช่วงนี้ของตนไม่เสียเปล่าจริงๆ
หวังหย่งเป็นส่วนสำคัญในการกระตุ้นระบบศิษย์อาจารย์ เฉินชางค่อนข้างใส่ใจเรื่องนี้ เพราะอีกไม่นานวันประเมินก็จะมาถึงแล้ว เฉินชางอยากสอนสิ่งต่างๆ ให้หวังหย่งมากขึ้นสักหน่อย
เฉินชางคอยชี้แนะอยู่ด้านข้างเป็นบางครั้ง
หลังจาก
