ตอนเช้าไม่มีผ่าตัด เพิ่งนัดผ่าตัดตอนเที่ยงกับกัวเฉิงแห่งโรงพยาบาลซื่อปาไปเมื่อครู่นี้ จู่ๆ เฉินชางก็ได้รับคำแจ้งเตือนจากระบบ!
[ติ๊ง! ค่าความรู้สึกดีของหลี่เจี้ยนเหว่ย +5]
[ติ๊ง! ค่าความรู้สึกดีของจางโหย่วฝู +5]
[ติ๊ง! ค่าความรู้สึกดีของเถามี่ +5]
เฉินชางรู้สึกสับสนอยู่บ้าง คนใหญ่คนโตเหล่านี้กำลังคุยอะไรกันอยู่?
การมาถึงของค่าความรู้สึกดีระลอกนี้ทำให้เฉินชางรู้สึกตื่นตะลึง
ตกลงค่าความรู้สึกดีนี่มันเอาไว้ทำอะไรกันแน่!
ทำผมกลุ้มแทบตายแล้ว!
ตอนนี้เอง จู่ๆ โทรศัพท์ของเฉินชางก็ดังขึ้น เมื่อมองหน้าจอพบว่าเป็นเบอร์ที่ไม่เคยบันทึกไว้ แต่ดูจากรหัสเมืองยังเป็นเบอร์ของเมืองอันหยาง จึงกดรับไป
“ฮัลโหล? สวัสดีครับ?”
เพิ่งจะรับโทรศัพท์ เสียงของอีกฝ่ายก็กล่าวขึ้นด้วยความรู้สึกร้อนใจ “เสี่ยวเฉิน? ผมถานจงหลินเองนะครับ!”
ในที่สุดเฉินชางก็คิดออก เป็นหัวหน้าแผนกศัลยกรรมทั่วไปของโรงพยาบาลประชาชนแห่งมณฑล หัวหน้าแผนกถานจงหลิน
“หัวหน้าถาน สวัสดีครับ”
ถานจงหลินไม่ได้ใส่ใจที่เฉินชางไม่มีเบอร์โทรศัพท์ของตน เขาพูดด้วยน้ำเสียงค่อนข้างร้อนรนว่า “เสี่ยวเฉิน คุณรีบมาที่โรงพยาบาลประชาชนแห่งมณฑลหน่อยสิครับ พวกเรามีการผ่าตัดเคสหนึ่งต้องการให้คุณช่วย เป็นเคสที่ต้องใช้ทักษะการเย็บสูงเพื่อต่อนิ้วที่ขาดไป แต่เส้นเอ็นเสียหายหนัก ผมไม่มั่นใจ คุณมาช่วยหน่อยนะครับ”
เฉินชางฟังจบก็รีบผงกศีรษะ “ได้ครับหัวหน้าแผนกถาน คุณรอสักครู่
