วามสำเร็จ
เฉินชางยิ้มผงกศีรษะกล่าว “โชคดีที่ไม่เป็นอะไรนะครับ!”
ทุกคนมองไปที่เฉินชางด้วยความพึงพอใจ แสดงท่าทียอมรับออกมา กระทั่งจางโหย่วฝูยังร่วมผงกศีรษะไปด้วย มองเฉินชางอย่างลึกซึ้ง
หลี่เป่าซานเป็นคนที่ดีใจที่สุด เฉินชางเป็นหมอน้อยในแผนกของตน ในสายตาของเขาก็เหมือนคนของตนเอง คนของตนเองยอดเยี่ยมจะไม่ลำพองใจได้อย่างไร?
ยังดีที่สวมหน้ากากอนามัยอยู่ มิฉะนั้นคงถูกคนอื่นพบ
หลี่เจี้ยนเหว่ยรู้สึกชื่นชมเฉินชางมาก จึงพยักหน้าแล้วพูดขึ้นว่า “อยู่ผ่าตัดด้วยกันก่อนสิครับ ดูให้มากเรียนรู้ให้มาก การผ่าตัดแบบนี้อาจพบแค่ไม่กี่ครั้งในชั่วชีวิต หาได้ยากจริงๆ”
เฉินชางพยักหน้า ยืนอยู่ในตำแหน่งผู้ช่วยเงียบๆ และคอยช่วยเหลือบางครั้ง
ความจริงก็เหมือนกับที่หลี่เจี้ยนเหว่ยบอก การผ่าตัดแบบนี้เป็นการฝึกฝนที่ดี เนื่องจากคุณไม่มีวันรู้เลยว่าผู้ป่วยเจออุบัติเหตุอะไรมา และตอนนี้จะทำอย่างไร
อะไรคือสิ่งที่เรียกว่าประสบการณ์?
ประสบการณ์ก็คือบทเรียนที่คนอื่นนำมาให้จากการเดินทางอ้อม
การเรียนแพทย์ย่อมต้องการประสบการณ์ แต่ว่า…ประสบการณ์นี้คุณไม่อาจออกไปสั่งสมด้วยตัวเอง จะต้องเรียนรู้เท่านั้น ทั้งยังใช้ความรู้นี้เป็นดั่งกระจกสะท้อนได้ นั่นเพราะความล้มเหลวของคุณอาจแลกมาด้วยชีวิตผู้อื่น
ตอนนี้เอง อยู่ๆ เถามี่ก็พูดขึ้นว่า “เส้นเลือดเกิดการหดเกร็ง!”
เฉินชางพลันหน้าเปลี่ยนสี เถามี่เห็นดังนั้นจึงยิ้มออกมาเล็กน้อย “ไม่ต้องเครียด
