ตอนเย็นใกล้ได้เวลาเลิกงานแล้ว เสี่ยวหลินเริ่มทำใจกับความเจ็บปวดได้แล้ว
ชื่อเต็มของเสี่ยวหลินก็คือหลินหร่าน ตอนมาทำงานที่แผนกฉุกเฉินเธอยังไม่โตนัก ผลลัพธ์ของชายชราคนนี้เสี่ยวหลินล้วนเห็นอยู่ในสายตา ทำให้เธอรู้สึกเสียดายและเจ็บปวด
หลินหร่านไม่รู้ว่าตัวเองหลั่งน้ำตาเพราะชายชราเป็นผู้บริสุทธิ์ หลั่งน้ำตาเพราะเสียใจแทนผู้หญิงคนนั้น หรือบางทีอาจเป็นเพราะไม่อาจช่วยเหลือชีวิตหนึ่งได้กันแน่
แผนกฉุกเฉินไม่เชื่อในน้ำตา เฉินชางยังไม่ทันได้เศร้า การผ่าตัดเคสหนึ่งก็มาเยือนกะทันหัน!
“เฉินชาง รีบมาที่ห้องผ่าตัดด่วน! เร็วเข้า!” หลี่เป่าซานกล่าวขึ้น น้ำเสียงนั้นทำให้เฉินชางสัมผัสได้ถึงอันตรายของชีวิตผู้ป่วย!
เขาวิ่งตรงไปที่ห้องผ่าตัดด้วยใจที่ไม่สงบ ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เฉินชางไม่เข้าใจ!
ไม่มีเวลาให้คิดมากนัก เฉินชางวิ่งตรงไปที่ห้องผ่าตัด หัวหน้าพยาบาลในห้องผ่าตัดรออยู่ด้านนอกแล้ว เมื่อเห็นเฉินชางเข้ามาก็กล่าวด้วยใบหน้ากระวนกระวาย “รีบล้างมือเปลี่ยนชุดเถอะค่ะ! ห้องผ่าตัดหมายเลขสาม!”
เมื่อเฉินชางได้ยินคำว่าห้องผ่าตัดหมายเลขสามก็อดเคร่งเครียดขึ้นมาไม่ได้
ปกติห้องผ่าตัดหมายเลขสามของโรงพยาบาลอันดับสองจะปล่อยว่างไว้ตลอดเพื่อเตรียมรับการผ่าตัดฉุกเฉินได้ตลอดเวลา เช่นผู้บาดเจ็บสาหัสจากอุบัติเหตุรถยนต์ที่ถูกส่งมากู้ชีพกะทันหัน คนเหล่านั้นจะถูกส่งมาเตรียมผ่าตัดที่ห้องผ่าตัดหมายเลขสาม ซึ่งหลี่เป่าซานจะเป็
