นเชี่ยวชาญด้านการเย็บหลอดเลือดอยู่บ้างหรือเปล่า?”
จางโหย่วฝูส่ายหน้า หากแผนกของเขามีคนเช่นนี้…ก็คงดี…
ทุกคนอดถอนใจไม่ได้ จะทำอย่างไรดี? จะจัดการอย่างไรดี!
หลี่เจี้ยนเหว่ยพูดขึ้นว่า “เหล่าเถา คุณมาเย็บเถอะ พยายามให้เต็มที่! พยายามให้เต็มที่ก็พอแล้ว!”
นอกจากพยายามเต็มที่ ตอนนี้ก็ทำอย่างอื่นไม่ได้อีก
ทำได้เพียงเชื่อมั่นในตัวเถามี่เท่านั้น
ตอนนี้เองอยู่ๆ หลี่เป่าซานก็คิดถึงคนคนหนึ่ง “ผมมีตัวเลือกอยู่ครับ ลองดูหน่อยก็ได้!”
[1] ในที่นี้คือการหยุดไม่ให้เลือดไหลผ่านบริเวณที่บาดเจ็บ ไม่ใช่การห้ามเลือดจากบาดแผล
