รู้กลับรู้ เป็นแบบนี้ไม่ดีเลยจริงๆ
เมื่อเธอได้ยินคำว่าซีทีสแกนก็ขมวดคิ้วทันที ก่อนจะกล่าวต่อไปโดยไม่ฟังคำหมอ “เจ้าหนู เขาแค่กินของแสลงจนปวดท้อง เธอกลับจะตรวจกราฟหัวใจ สัญญาณชีพ…ต่างๆ นานา ตรวจไม่เจออะไรก็จะทำซีทีสแกน เดี๋ยวพวกเราต้องตรวจ NMR[1] ด้วยหรือเปล่า ต้องตรวจ PET CT [2]ด้วยหรือเปล่า”
“แค่เป็นลำไส้อักเสบธรรมดา เธอแค่ออกใบสั่งยาให้ก็พอแล้ว”
เฉินชางขมวดคิ้ว “ลำไส้อุดตันอันตรายมากนะครับ ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาคุณรับผิดชอบไหวหรือ?”
เธอเลิกคิ้วขึ้น “ฉันเป็นลูกสาวเขา ถ้าฉันไม่รับผิดชอบแล้วใครจะรับผิดชอบ!”
เฉินชางอธิบายอย่างเคร่งขรึมอีกครั้ง แต่อีกฝ่ายยังคงเป็นเช่นเดิม ไม่ยอมเปลี่ยนความคิด กระทั่งพูดออกมาว่า “มาๆๆ ฉันจะเซ็นชื่อให้ ผลทุกอย่างในภายหลังฉันจะรับผิดชอบเอง ฉันรับผิดชอบเอง!”
“เด็กอย่างพวกเธอนี่สู้รุ่นก่อนๆ ไม่ได้ขึ้นทุกวันแล้ว ถ้าไม่อาศัยอุปกรณ์จะตรวจโรคไม่ได้เลยหรือไง? ทำนู่นทำนี่อยู่ได้ มิน่าล่ะ ผู้ป่วยถึงได้ด่า ตอนนั้นพวกเรามีเรื่องเยอะขนาดนี้ที่ไหนกัน? ตอนฉันเป็นหมอเธอยังเรียนประถมอยู่เลย!”
ความจริงหมอเป็นอาชีพที่แปลกมาก ตอนที่คนอื่นด้อยกว่าตนจะดูมีมาดมาก แต่เมื่อหมออยู่ที่โรงพยาบาลของตัวเองและสวมชุดกาวน์สีขาว ทั้งๆ ที่เป็นถิ่นตัวเอง แต่กลับต้องแสร้งทำเป็นโอนอ่อน
เฉินชางส่ายหน้าโดยไม่พูดอะไร แม้ญาติคนไข้จะยอมเซ็นชื่อรับผิดชอบทุกสิ่งทุกอย่างด้วยตัวเองและบอกว่าเฉินชางไม่มีควา
