ือคู่ชีวิต อายุเท่าฉันไม่ต้องเป็นห่วงลูกๆ ไม่ต้องพึ่งพาลูกๆ แต่ต้องใช้ชีวิตอยู่กับเขา ถ้าเขาไม่อยู่ ฉันอยู่ไปก็ไม่มีความหมาย”
“เขาก็มีความคิดเหมือนฉัน ลูกหลานก็มีความสุขของลูกหลาน พวกเราไปยุ่งไม่ได้หรอก ฉันแค่อยากให้เขาปลอดภัย แต่บางครั้งฉันก็คิดว่าเขาไปก่อนก็ดี เพราะถ้าฉันไปก่อน เขาอยู่ตัวคนเดียวไม่ได้แน่ ถึงเขาจะเป็นทหารมาชั่วชีวิต จับคนชั่วมามาก แต่จริงๆ ใจอ่อนมากเลย”
“ฉันยังจิตใจแข็งแกร่งกว่าเขาอีก…”
คนแก่มักจะชอบการพูดคุย คนที่นั่งอยู่ข้างกายเฝิงอ้ายฮว๋าก็คือหยางยานี ส่วนลูกๆ ไม่ได้อยู่ด้วย จึงทำได้เพียงพูดคุยกับหลานห่างๆ คนนี้ ดีที่มียานีคอยทำงานทั่วไปในชีวิตประจำวันจำพวกซักเสื้อผ้าทำอาหาร ทำให้เฝิงอ้ายฮว๋ามีเสื้อผ้าสะอาดสะอ้านและหน้าตาอิ่มเอม
เฝิงอ้ายฮว๋าก็เป็นคนเมืองที่รักหน้าตาคนหนึ่ง ต้องการความเหมาะสม ต้องการความสะอาดสะอ้าน แต่เธอแก่แล้ว ทำงานสู้พวกคุณไม่ได้ และลูกๆ ของเธอก็ไม่แน่ว่าจะทำได้เหมือนหยางยานีที่ทำความสะอาดทั้งภายนอกภายในได้อย่างดีเยี่ยม ทั้งยังคอยเก็บของจนเป็นระเบียบ
ตอนนี้ จู่ๆ โทรศัพท์ของหยางยานีก็ดังขึ้น เมื่อเธอหยิบมาดูพบว่าด้านบนเขียนว่า “จิ้นชิงจื้อ”
หยางยานีพูดว่า “คุณป้าคะ พี่ชิงจื้อโทรมา”
เฝิงอ้ายฮว๋าเห็นว่าเป็นลูกคนโตจึงพูดว่า “รับเถอะ”
เพิ่งจะรับโทรศัพท์ก็มีเสียงด่าดังขึ้น “หยางยานี พ่อฉันเลอะเลือนแล้ว เธอก็เลอะเลือนไปด้วยหรือไง? พ่อฉันอายุมากขนาดน
