นะ!
ถึงกับจะทำสรุปการทดลองเชียวหรือ?
นี่คือการทดลองอย่างหนึ่งของเฉินชาง! อย่างไรเสียเขาก็ต้องผ่าตัดถุงน้ำดียากๆ ให้มาก แต่การผ่าตัดเหล่านี้หาได้ยาก หากไม่บันทึกคงน่าเสียดาย
หากนำบันทึกเหล่านี้ไปวิเคราะห์และสรุปผลจนเขียนสรุปการทดลองออกมาได้ฉบับหนึ่ง คงช่วยคนได้อีกมากมาย ยิ่งไปกว่านั้น เขาพบว่าหากต้องการให้ผู้อื่นเชื่อถือ คุณจะต้องสร้างผลงานให้ได้ก่อน และผลงานที่ดีที่สุดที่คนหนุ่มอย่างเขาจะทำได้ไม่ใช่สิ่งอื่นใด แต่เป็นผลงานทางด้านการวิจัยนั่นเอง
การผ่าตัดใกล้จะเริ่มขึ้นแล้ว
เฉินชางถือกล้องเริ่มทำการตรวจสอบ ทว่าจู่ๆ กัวเฉิงก็กล่าวเตือนขึ้นมากะทันหันว่า “ค่าสัมประสิทธิ์ความปลอดภัยของการผ่าตัดด้วยการส่องกล้องไม่สูงนัก ผ่าเปิดท้องดีกว่าไหมครับ?”
หลี่เป่าซานยังไม่ทันพูดอะไร เฉินชางก็ตอบไปอย่างเรียบเฉยว่า
“หัวหน้ากัวครับ ช่องท้องของผู้ป่วยมีอาการติดเชื้อรุนแรง มีพังผืดที่เห็นได้ชัดเจน หากใช้การผ่าเปิดท้อง อัตราความปลอดภัยค่อนข้างสูงกว่าก็จริง แต่ว่า! สาเหตุสำคัญที่ทำให้ผู้ป่วยเกิดพังผืดเป็นเพราะลำไส้เล็กดูโอดีนัม ยิ่งไปกว่านั้น การผ่าเปิดท้องจะทำให้มีอันตรายเพิ่มขึ้นมาก กระทั่งอาจทำให้การติดเชื้อขยายเป็นวงกว้างยิ่งขึ้น และบาดแผลใหญ่ขึ้น ซึ่งไม่เป็นผลดีกับสุขภาพผู้ป่วยหลังผ่าตัด แต่หากใช้การส่องกล้อง หลังจากอัดแก๊สเข้าไปแล้วอาจจะได้ผลกว่า…ดังนั้นผมเสนอให้พวกเราลองใช้การผ่าตัดด้วยการส่องกล้อ
