งเอ่ยถามอย่างสงสัย “จริงหรือ?”
เฉินชางพยักหน้าพลางหัวเราะ “นี่ไม่ใช่เรื่องโกหก เป็นเรื่องจริงแน่นอน”
เฉินปิ่งเซิงจึงค่อยผ่อนคลายลงได้
“ใช่แล้วหัวหน้า คุณ…ทำไมคุณถึงเหนื่อยจนเป็นแบบนี้ล่ะครับ?” เฉินชางไม่คิดว่าสาเหตุของเหล่าเฉินจะมาจากการผ่าตัด
เฉินปิ่งเซิงทอดถอนใจก่อนจะหัวเราะเสียงขืนพลางส่ายหน้า “สัปดาห์นี้ผมไม่ได้พักผ่อนให้ดีน่ะครับ แต่ละวันนอนไม่ถึงสามสี่ชั่วโมง ทำให้นอนไม่พอทุกวัน คิดไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ได้”
เฉินชางถามอย่างใส่ใจทันที “เป็นอะไรไปครับ? มีเรื่องอะไรหรือ?”
เฉินปิ่งเซิงมีท่าทีอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ถอนใจออกมาแล้วพูดยิ้มๆ “สงสัยช่วงนี้คงเป็นโรคนอนไม่หลับ กดดันเกินไป ทำให้เป็นโรควิตกกังวลมั้งครับ เลิกงานแล้วผมจะไปซื้อยาสักหน่อย กินยาเดี๋ยวก็หาย”
เฉินชางรู้สึกว่าเหล่าเฉินกำลังโกหกตนจึงพูดไปว่า “ไม่งั้นให้ผมโทรไปแจ้งพี่สะใภ้สักหน่อยเถอะครับ!”
เฉินปิ่งเซิงรีบหยุดเอาไว้ทันที “อย่าๆๆ พี่สะใภ้ของคุณยุ่งกว่าผมอีก อย่าโทรไปรบกวนเธอเลย”
หลี่เป่าซานให้เหล่าเฉินลาพักสามวันเพื่อให้เขาไปพักผ่อนให้ดี
คราวนี้เหล่าเฉินไม่ได้ปฏิเสธ เรื่องครั้งนี้ทำเอาเขาตกใจไปเหมือนกัน ยังดีที่ไม่ได้เป็นการผ่าตัดพิเศษอะไร มิฉะนั้น…ไม่แน่ว่าอาจเกิดปัญหาใหญ่อะไรขึ้นมาก็เป็นได้ ไปพักผ่อนสักหน่อยน่าจะดี
เหล่าเฉินไปพักแล้ว แต่แผนกฉุกเฉินไม่ได้พักด้วย
ยิ่งไปกว่านั้น หลี่เป่าซานเพิ่งจะติดต่
