เฉินชางโบกมือพลางกล่าวลาโจวเสี่ยวตง “ผมไปก่อนนะครับ”
ฉินเยว่เดินดุ๊กดิ๊กตามหลังเฉินชางไปราวกับเป็นหางของเขา
ภายในห้องผ่าตัด พยาบาลมองโจวเสี่ยวตงด้วยสีหน้าประหลาดใจ “หมอโจวคะ เขาคือใครหรือ? ฉันรู้สึกว่าเขาสุดยอดมากเลย!”
โจวเสี่ยวตงกำลังจะบอกชื่อ ทว่ากลับคิดขึ้นมาได้ว่าช่วงนี้หัวหน้าแผนกของตนไม่พอใจแผนกฉุกเฉิน จึงพูดออกมายิ้มๆ “ก็แค่เพื่อนคนหนึ่งน่ะครับ เสี่ยวเหอ เรื่องคืนนี้ พอออกไปแล้วก็อย่าเอาไปพูดนะครับ”
นางพยาบาลเสี่ยวเหอพยักหน้า “ได้ค่ะหมอโจว วางใจได้เลยค่ะ แต่ว่า…หมอคนนั้นสุดยอดจริงๆ แล้วก็หล่อด้วย!”
โจวเสี่ยวตงพยักหน้า ย้อนคิดไปถึงคำชมของอาจารย์เฉียนเลี่ยงที่มีต่อเฉินชางในตอนแรกก่อนจะสูดหายใจลึก “ครับ! ใช่แล้ว สุดยอดมากจริงๆ จนบางครั้งผมยังต้องนับถือเขาเลย เก่งสุดๆ เก่งจนทำให้ผมอิจฉาไม่ลงเลยละ!”
“เสี่ยวเหอ คุณเชื่อหรือเปล่าว่าบนโลกใบนี้มีคนที่มีพรสวรรค์อยู่จริงๆ?”
เสี่ยวเหอพยักหน้า “แน่นอนค่ะ ในรายการทีวีก็มีให้เห็นไม่ใช่หรือคะ?”
โจวเสี่ยวตงอดหัวเราะไม่ได้ “ความจริง บางครั้งผมก็คิดว่าคนบางคนเกิดมาก็มีความสามารถแบบนั้นแล้ว อย่างคนเมื่อกี้นี้ก็ถือเป็นคนมีพรสวรรค์คนหนึ่ง! เรียกว่าเป็นศัลยแพทย์ผู้มากพรสวรรค์อย่างแท้จริงเลยนะครับ!”
คิดถึงตรงนี้ โจวเสี่ยวตงก็ทอดถอนใจออกมา! เขาทำงานกับเฉินชางสองครั้ง ทั้งสองครั้งล้วนรู้สึกถึงความพ่ายแพ้ที่อัดแน่น…คนคนนี้แปลกประหลาดจริงๆ วันหลังอยู่ใ
