จนกลายเป็นเนื้อตาย และมีอาการถุงน้ำดีอักเสบซ้ำซ้อน”
เฉินชางเพิ่งจะพูดจบโจวเสี่ยวตงก็รีบพยักหน้า “ใช่แล้ว! ผู้ป่วยมีอาการถุงน้ำดีอักเสบซ้ำซ้อนในระยะเวลานานจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นการทำงานของตับแสดงให้เห็นว่าระดับบิลิรูบิน[3]เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยยะสำคัญ แม้แต่ ALT[4]และ ALP[5] ก็สูงขึ้นด้วย!”
เพียงพริบตาเดียว ตำแหน่งของเฉินชางในสายตาของทั้งสองก็สูงขึ้นอย่างชัดเจน กระทั่งพยาบาลผู้ช่วยก็ยังตื่นตะลึง
นี่คือยอดฝีมือ! เป็นยอดฝีมือแน่นอน! เพียงมองก็เข้าใจกระจ่าง มองเพียงปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นโรคอะไร
แต่มองก็ส่วนมอง จะทำได้หรือเปล่าล่ะ?
ตอนนี้เฉินชางดูภาพสาธิตไปหลายรอบจนเริ่มคุ้นเคยแล้ว เขาหันไปพูดกับทั้งสองว่า “หมอโจว คุณช่วยผมถือกล้อง ผมจะผ่าตัดเอง พวกเราเริ่มกันเถอะ ผู้ป่วยจะเสียเวลามากกว่านี้ไม่ได้แล้ว!”
โจวเสี่ยวตงรีบพยักหน้า!
ถ้าเฉินชางทำได้ก็ดี…ความรู้สึกสิ้นหวังเมื่อครู่นี้น่ากลัวจริงๆ
แต่…เฉินชางจะทำได้หรือ?
โจวเสี่ยวตงเริ่มรู้สึกหวาดกลัว “นี่…คุณ…ทำเป็นหรือครับ?”
“นี่คือเมอริซซี่ซินโดรมนะ!”
ไม่ใช่เขาไม่เชื่อใจเฉินชาง แต่การผ่าตัดนี้อันตรายมากจริงๆ และยากมากด้วย! มันไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น
เฉินชางหันมาพูดว่า “ยังมีวิธีอื่นอีกหรือครับ?”
เพียงประโยคเดียวทำเอาโจวเสี่ยวตงนิ่งไปแล้ว
ใช่สิ?
ยังมีวิธีอื่นอีกหรือ?
อย่างไรก็ตาม โจวเสี่ยวตงยังกล่าวเตือนไปว่า “คุณทำได้หรือครับ? ถ้าทำไม่ได้ก็หาคนอื่นเถ
