ด ยังไงฉันก็สอนแล้วกัน!
เมื่อคิดได้ดังนี้ ท่าทางการยืนของเหล่าเฉินจึงให้ความรู้สึกแตกต่างออกไปจากเดิม เงยหน้าเชิดอกจนอกใหญ่กว่าฉินเยว่เสียอีก
สือน่าพูดต่อไปว่า “ส่วนใหญ่ผู้ป่วยที่ผ่าตัดไส้ติ่งด้วยการส่องกล้อง หลังจากผ่าตัดเสร็จก็กลับบ้านในวันนั้นได้เลย และกินอาหารกับทำกิจกรรมได้ตามปกติด้วย ขอแค่มาตรวจเป็นประจำก็พอ ไม่ต้องดูแลมากเกินไป!”
“ดังนั้นหัวหน้าแผนกคะ ห้องผู้ป่วยของพวกเราจะว่างในไม่ช้า เรื่องนี้คุณไม่ต้องกังวล!”
หลี่เป่าซานได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าครั้งหนึ่ง “ดี! แผนกฉุกเฉินของพวกเราเพิ่งได้ห้องผ่าตัดมาไม่ทันไรก็มีผลงานขนาดนี้แล้ว ไม่เลว!”
“แต่จะต้องใส่ใจความปลอดภัยของผู้ป่วยด้วยนะครับ อย่าทำอะไรลวกๆ เพราะต้องการผลงานมากเกินไป! ฉินเยว่ คุณคอยสังเกตการณ์ให้ดี ทำวิจัยด้วยนะครับ”
……
……
หลังจากการแลกเวรที่เรียบง่ายเสร็จสิ้น เฉินชางก็จมลงสู่การผ่าตัดในวันนี้อีกครั้ง วันนี้เหล่าเฉินมีผ่าตัดแปดเคส เฉินชางก็มีการผ่าตัดแปดเคสเช่นกัน
ภายในห้องผ่าตัด อยู่ๆ ฉินเยว่ก็คิดเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้จึงหันไปพูดกับเฉินชางว่า “เฉินชาง ฉันคิดว่า…พวกเราแบ่งการผ่าตัดออกเป็นกลุ่มดั้งเดิมกับกลุ่มทดลองได้นะคะ กลุ่มดั้งเดิมก็ใช้การผ่าตัดด้วยการส่องกล้องแบบเดิม ส่วนกลุ่มทดลองก็ใช้วิธีการของคุณ สุดท้ายพวกเราค่อยทำการวิเคราะห์แต่ละกลุ่ม เท่านี้วิทยานิพนธ์แบบง่ายๆ ก็ปรากฏเค้าร่างแล้ว!”
เฉินชางได้ยินดังนั้นก็ค
