ความจริงเสี้ยวเถียนฮวาเตรียมใจรับสถานการณ์ต่างๆ ไว้หมดแล้ว!
ในตอนที่พยาบาลส่งกระจกมาให้ เธอลังเลไปหลายวินาที ในหลายวินาทีนี้เธอคิดอะไรมากมาย ในแง่ดีคิดไปถึงการทำใบหน้าตนเองเป็นเครื่องหมายการค้า ในแง่ร้ายคิดว่าอึหมูที่บ้านจะพอใช้หรือเปล่า
แต่ในตอนที่เธอรวบรวมความกล้ามองไปที่กระจกแล้วพบกับผู้หญิงที่มีใบหน้าทั้งคุ้นเคยและแปลกตา ความคิดทั้งหมดก็หายไปทันที
ตอนนี้ในสมองของเธอขาวโพลนไปหมด
น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาทีละน้อย
เธอยกมือขึ้นด้วยอาการสั่นระริก มองไปยังตนเองในกระจก ค่อยๆ สัมผัสใบหน้า กลัวว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะเป็นเพียงจินตนาการและความฝัน
กลัวว่าในเวลาที่สิ่งดีๆ มาเยือน ความงดงามจะหายไปโดยไม่ได้ตั้งตัว…
แต่ว่า…น้ำตาทั้งสองสายเปรียบเสมือนระเบิดสองลูกที่ระเบิดลงกลางใจจางจื้อซิน ทำเอาเขาตกใจไม่น้อย
ไม่พอใจหรือ?
ถ้าแบบนี้คุณยังไม่พอใจ ปัญหาก็ไม่ได้อยู่ที่พวกเราแล้ว เห็นได้ชัดว่าอึหมูที่บ้านคุณมีมากจนไม่รู้จะเอาไปไว้ที่ไหนเลยมาหาเรื่องผม
เฉินชางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม “พี่เสี้ยว พอใจหรือเปล่าครับ?”
เสี้ยวเถียนฮวาเช็ดน้ำตาบนใบหน้า มองเฉินชางด้วยรอยยิ้ม พยักหน้าไม่หยุด “พอใจ! พอใจค่ะ! พอใจมาก!”
“เสี่ยวเฉิน ขอบคุณมาก คุณก็คือ…พ่อแม่ที่คลอดพี่เสี้ยวออกมาอีกครั้ง!”
เอาละ ความรู้ของเสี้ยวเถียนฮวามีจำกัด คิดไม่ออกว่าควรจะใช้คำไหนมาแสดงความดีใจ
คำว่าพ่อแม่ที่คลอดเธอออกมาอีกครั้งทำให้ระดับความอาวุโสของเฉิน
