เวลาประมาณสิบโมงเช้า รถฉุกเฉิน 120 มาส่งผู้ป่วยคนหนึ่ง “ลูกชาย” อายุประมาณสามสิบกว่าปีเข็นชายชราเข้ามา ปากก็พูดว่า “หมอครับ พ่อผมโรคหัวใจกำเริบ!”
เฉินชางรีบวิ่งออกไป หมอที่มากับรถ 120 เดินมาหาแล้วพูดว่า “คงไม่ใช่โรคหัวใจหรอกครับ กราฟหัวใจเป็นปกติครับ”
ชายคนนั้นรู้สึกไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด “พ่อผมไม่สบายตรงนี้ เจ็บหัวใจแล้วยังปวดบริเวณหลังอีกด้วย ปวดเป็นพักๆ ไม่ใช่โรคหัวใจแล้วจะเป็นอะไร? ผมหาข้อมูลในไป๋ตู้มาแล้ว บางครั้งโรคหัวใจก็จะแสดงกราฟหัวใจเป็นปกติ แต่เวลาโรคหัวใจกำเริบถึงจะ…”
ชายคนนั้นพูดออกมามากมาย มีท่าทางคล้ายกับตัวเองมีความรู้กว้างขวาง คุณอย่ามาหลอกผมอย่างไรอย่างนั้น
เฉินชางเดินเข้าไป “คุณอย่าร้อนใจไปเลยครับ เอ่อ เสี่ยวหลิน เข็นเตียงผู้ป่วยไปที่ห้องกู้ชีพก่อน เฝ้าสังเกตการณ์ด้วยนะครับ”
หมอที่มากับรถฉุกเฉิน 120 เดินเข้ามา หลังจากปฏิบัติตามขั้นตอนส่งมอบที่เคาน์เตอร์พยาบาลเรียบร้อยแล้วก็ส่งสายตาบอกใบ้เฉินชางแล้วเดินจากไป
เฉินชางเข้าใจสัญญาณนั้นเดี ก็คือให้เขาระวังครอบครัวผู้ป่วยคนนี้ไว้ เป็นพวกขี้เซ้าซี้
ชายอายุสามสิบกว่า แต่งตัวเนี้ยบเป็นระเบียบ สวมแว่นตา มองไปยังเฉินชาง “หมอครับ คุณต้องพิจารณาข้อเสนอของผมอย่างระมัดระวังนะครับ โรคหัวใจอันตราย อย่ารักษาผิดเป็นอันขาด”
เฉินชางพยักหน้า “วางใจเถอะครับ ให้ผมจัดการเอง พวกคุณไปพักผ่อนก่อนเถอะ”
พูดจบเฉินชางก็ผลักประตูเข้าไป ชายคนนั้นเ
