บบได้ดีใช่หรือเปล่า? แต่ว่า…พวกคุณไม่รู้หรือคะว่าใครเป็นคนออกแบบ?”
“ก็คนที่อยู่ข้างหลังพวกคุณนั่นไง! หมอเสี่ยวเฉินน่ะค่ะ!”
เมื่อกล่าวเช่นนี้ออกมา จางจื้อซินถึงกับมีความคิดอยากเอาหัวโขกกำแพงตาย!
หยุดไม่ทันแล้ว!
ในที่สุดก็หยุดไม่ทันแล้ว!
ทำให้เขาโกรธแทบตายแน่ะ
เขามองไปยังทุกคนด้วยท่าทางตื่นตระหนกและระมัดระวัง กลัวว่าอีกฝ่ายจะเอาเงินมาล่อโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง!
อย่างไรเสียเสี่ยวเฉินก็ดีทุกอย่าง…นอกจากจนไปหน่อย
หากว่า…จุดยืนไม่มั่นคงมากพอ จะไม่กลายเป็นเรื่องแย่หรือ?
หยางเทาและฉินเสียงตกตะลึงเล็กน้อย จากนั้นจึงหันตัวไปโดยพลัน มองไปยังเฉินชางที่กำลังยืนอ่านหนังสืออยู่ด้านหลังด้วยใบหน้าเปล่งประกาย!
หนังสือในมือเฉินชางคือ “กรณีศึกษาการศัลยกรรมหน้าอก” จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าทุกคนกำลังจ้องมองมาที่ตนจึงรีบเปลี่ยนสีหน้า ปิดหนังสือลงแล้ววางไว้บนโต๊ะ
แต่ว่า…เขาพบว่าทุกคนยังคงจ้องตนเช่นเดิมจึงอดหน้าแดงไม่ได้ “ผม…ผมอยากจะเรียนรู้สักหน่อยน่ะครับ…”
หยางเทาเอ่ยโดยพลัน “หมอเสี่ยวเฉิน! ความสามารถไม่อาจดูกันที่อายุจริงๆ! ตอนแรกผมว่าผมประเมินคุณไว้สูงแล้ว คิดไม่ถึงว่า…เจอหน้ากันคราวนี้ คุณจะทำให้ผมตกตะลึงได้อีก!”
“ไม่นึกเลยว่าคุณอายุน้อยแค่นี้จะประสบความสำเร็จในด้านการออกแบบศัลยกรรมสูงขนาดนี้ ดูท่าทาง…คุณเป็นผู้มีพรสวรรค์ในด้านการศัลยกรรมจริงๆ!”
แม้ฉินเสียงไม่ได้พูด ทว่าในใจกลับกำลังวางแผนการใหญ่อยู่!
เขาตัดสิน
