วรรค์แบบนี้ได้ยังไงครับ? ความสามารถในการค้นพบความงดงามของสิ่งต่างๆ แบบนี้ ถือเป็นปาฏิหาริย์ในความสามัญจริงๆ!”
หยางเทาถอนใจ “ถ้าผมรู้ ตอนนี้ผมคงไม่มีสภาพแบบนี้หรอก”
จางจื้อซินคิดอยู่นานก่อนจะพูดขึ้นว่า “คงเป็นพรสวรรค์อย่างหนึ่งมั้งครับ!”
ตอนนี้เอง จางจื้อซินรู้สึกราวกับหัวสมองเปล่งประกาย จู่ๆ ก็เข้าใจกระจ่างขึ้นมา จึงพูดว่า “ผมว่าบางทีนี่อาจเป็นความสามารถในการจินตนาการก็ได้นะครับ!”
หยางเทาและฉินเสียงชะงักไป “ความสามารถในการจินตนาการ? หมายความว่ายังไงครับ?”
จางจื้อซินพูดด้วยน้ำเสียงน่าเชื่อถือ “จินตนาการเป็นความสามารถที่น่าอัศจรรย์อย่างหนึ่ง มันก็คือ ตอนที่เห็นใครสักคน คุณจะขับเน้นของเขาจุดเด่นออกมาได้ทันที และเริ่มใช้ความคิดจินตนาการเพื่อเสริมจุดด้อย วาดใบหน้าที่เหมาะสมที่สุดเอาไว้ในสมอง!”
หยางเทาขมวดคิ้ว “คุณจะบอกว่า…”
ฉินเสียงพูดต่อ “เสี่ยวเฉินจินตนาการถึงเสี้ยวเถียนฮวา?”
