กระทั่งเฉินชางก็ถูกคำพูดของเสี้ยวเถียนฮวาทำเอาตกตะลึงไปแล้ว!
พี่สาว ผมก็แค่ทำงานเท่านั้น ไม่ต้องอินขนาดนี้ก็ได้ ผมขายความสามารถ ส่วนคุณจ่ายเงิน…พวกเราพบและจากกันด้วยดี คุณทำแบบนี้…ทำให้ผมไม่รู้จะถามเอาเงินจากคุณอย่างไรดีจริงๆ!
เฉินชางรู้สึกจนใจอยู่บ้าง
อยู่ดีๆ คุณกลับจะพูดความรู้สึกลึกซึ้งออกมาให้ได้…พูดเรื่องความรู้สึกแล้วมันทำร้ายการเงินนะครับรู้หรือเปล่า?!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เฉินชางก็รู้สึกว่าตนเกรงอกเกรงใจเกินไป ควรทำท่าทางให้ดูจริงจังสักหน่อย
เขารีบโบกมือ พูดด้วยสีหน้าท่าทางจริงจังว่า “ไม่ๆๆ พี่เสี้ยว คุณเข้าใจผิดแล้ว ผมเป็นผู้เชี่ยวชาญนะครับ นี่คือความรับผิดชอบของผม เป็นงานของผมเท่านั้น คุณอย่าซึ้งใจไปเลย ความจริงคุณก็สวยอยู่แล้ว ผมแค่ขับเน้นความสวยของคุณให้ชัดเจนขึ้นเท่านั้น”
เพียงแต่เฉินชางคิดไม่ถึงว่าคำพูดนี้จะทำให้เสี้ยวเถียนฮวาซาบซึ้งยิ่งขึ้น…
เสี้ยวเถียนฮวาพึมพำกับตัวเองว่า “แต่ไหนแต่ไรไม่เคยมีใครบอกว่าฉันสวยเลยค่ะ พวกเขาพูดแค่ว่าฉันเป็นเศรษฐีข้ามคืน มีเงินก็เปลี่ยนกลิ่นอายบ้านนอกไม่ได้ คุณเป็นคนแรกที่พูดแบบนี้กับฉัน…”
[ติ๊ง! ค่าความรู้สึกดีของเสี้ยวเถียนฮวา +20!]
เฉินชางเห็นดังนั้นก็ไม่รู้ว่าควรจะบรรยายความรู้สึกอย่างไร…ตกลงฉันทำอะไรลงไปกันแน่?!
ไม่เข้าใจจริงๆ ทำไมคนอายุสี่สิบถึงมาชอบฉันได้?
สาวๆ วัยรุ่นไปอยู่ที่ไหนกันหมด?
ให้ตายเถอะ ให้บัพฉันผิดหรือเปล่า!
หลังจากจางจื้
