เสี้ยวเถียนฮวามองไปยังใบหน้าด้านข้างของเฉินชาง ใคร่ครวญอยู่ในใจเนิ่นนาน คิดเรื่องต่างๆ มากมาย
ในที่สุดก็ถามออกไปอย่างอดรนทนไม่ไหว “นี่…หมอชื่ออะไรหรือคะ?”
เฉินชางยิ้ม “ผมชื่อเฉินชางครับ พี่เสี้ยวเรียกผมว่าหมอเสี่ยวเฉินก็ได้ครับ”
เสี้ยวเถียนฮวาพูดต่อ “เสี่ยวเฉิน หน้าของคุณก็ทำศัลยกรรมมาหรือ?”
เฉินชางชะงักไป คิดไม่ถึงว่าเสี้ยวเถียนฮวาจะถามแบบนี้จึงยิ้มออกไปอย่างเขินอาย “ใบหน้านี้แม่ผมทำให้ครับ ศัลยกรรมให้ตั้งแต่ออกมาจากท้องเลยครับ”
คำพูดนี้ของเฉินชางทำให้เสี้ยวเถียนฮวาหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้
อย่างไรก็ตาม เสี้ยวเถียนฮวาไม่เคยใส่ใจที่คนอื่นพูดว่าเธอน่าเกลียด หญิงชนบทคนหนึ่งที่โตมากับเสียงร้องของหมูจนกระทั่งกลายเป็นเถ้าแก่ของคนหลายร้อยคน ตัวเองมีมูลค่าเกินร้อยล้าน ความสามารถในการยอมรับเรื่องต่างๆ ย่อมไม่ใช่อะไรที่คนธรรมดาจะเทียบได้
แต่หากยิ้มมาก็ยิ้มตอบ นี่เป็นแค่ความปากหวานของเฉินชางเท่านั้น ทำให้เสี้ยวเถียนฮวาไม่ได้โกรธเช่นเมื่อครู่นี้แล้ว แต่…เรื่องราวยังไม่ได้ถูกแก้ไข เรื่องนี้ยังไม่จบ
ก็เหมือนกับที่น้องชายคนนี้บอก ถ้าควรสาดอึก็ยังต้องสาด แล้วยังจะเรียกเขาไปสาดด้วยกันอีกด้วย
“คุณช่วยทำศัลยกรรมให้ฉันได้จริงหรือ?” เสี้ยวเถียนฮวายังคงรู้สึกคาดหวัง
เฉินชางพยักหน้า “ครับ ผมมีความมั่นใจอยู่บ้าง แต่…จะว่ายังไงดีล่ะ? พี่เสี้ยว ผมจะอธิบายให้คุณฟังสักหน่อยนะครับ ความจริงดวงตาของคุณตอนนี้ก็
