ำออกมาแล้วจึงกลายเป็นผลิตภัณฑ์ตามแบบนิยม
จะอย่างไรจางจื้อซินก็คิดไม่ถึง เฉินชางมีพรสวรรค์ขนาดนี้เชียวหรือ?
ถ้ามีพรสวรรค์ขนาดนี้คุณก็ไปเป็นหมอศัลยกรรมความงามเถอะ ไม่ใช่ว่าจะกลายเป็นเรื่องง่ายดายจนเหมือนปลาได้น้ำหรือ?
น่ายินดีจริงๆ!
เมื่อได้ยินเสี้ยวเถียนฮวากล่าวเช่นนี้เฉินชางก็ยิ้มออกมา “พี่เสี้ยว คุณอย่าเพิ่งรีบร้อนเลยครับ ดูแบบร่างใบหน้าพวกนี้ก่อนเถอะ เลือกอันที่คุณชอบที่สุดออกมา ยังไงซะ…การทำศัลยกรรมบริเวณดวงตาก็ทำกลับไปกลับมาไม่ได้บ่อยๆ ถ้าทำหลายครั้งจะเกิดปัญหานะครับ”
เสี้ยวเถียนฮวาได้ยินก็รีบหยิบแผ่นที่สองขึ้นมาดู…ต่อด้วยแผ่นที่สาม…กระทั่งแผ่นที่ห้าซึ่งแย่งมาจากมือของจางจื้อซิน
พริบตานั้นเสี้ยวเถียนฮวาพลันตาพร่า
กระดาษห้าแผ่นนี้ แต่ละแผ่นสวยขึ้นเรื่อยๆ แต่ละแผ่นงดงามขึ้นเรื่อยๆ
ตอนที่เธอเงยหน้าขึ้นมองไปยังเฉินชางอีกครั้ง ในดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง ความกระตือรือร้น ความซาบซึ้งใจ ตลอดจนความรู้สึกมั่นใจในตัวเองอย่างที่ไม่ได้มีมานาน
เนิ่นนานผ่านไป…
เสี้ยวเถียนฮวาคล้ายจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ หลุดปากพูดออกมาว่า “เสี่ยวเฉิน! ใบหน้าของฉันมีแต่คุณที่เข้าใจ! ความงามของฉันมีเพียงคุณที่วาดออกมาได้!”
คำพูดนี้ อาจเป็นคำพูดที่…ที่ลึกซึ้งที่สุดในชีวิตสี่สิบกว่าปีของเสี้ยวเถียนฮวาเลยก็ว่าได้…
[1] หวังโส่วอี ผู้ก่อตั้งกิจการเครื่องเทศที่ยิ่งใหญ่ในจีน
[2] เว่ยหลง ผู้ก่อตั้งกิจการอาหารแห้งในจีน
