รียกรถไปส่งเขาก็ใช้ได้แล้วครับ”
อีกฝ่ายลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดขึ้นมาว่า “วีแชทของคุณใช้เบอร์โทรศัพท์ใช่หรือเปล่าคะ เดี๋ยวฉันจะเพิ่มเพื่อนแล้วจะส่งโลเคชั่นไปให้นะคะ ถ้างั้นก็รบกวนคุณแล้ว”
เฉินชางทำได้เพียงแบกเหล่าเฉินขึ้นหลัง แล้วกดแอพฯ เรียกรถ
ตอนที่เหล่าเฉินลืมตาขึ้นพบว่าตนเองอยู่บนรถแล้ว ทันใดนั้นสีหน้าพลันเปลี่ยนไป สายตาเช่นนั้นทำเอาเฉินชางตกใจจนแทบร้อง
ในดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความสับสน การกล่าวโทษ ไม่พอใจ เสียดาย เจ็บปวด เสียใจ โกลาหล อยากจะพูดแต่ก็ไม่พูด…
เฉินชางพูดขึ้นว่า “หัวหน้า ภรรยาของคุณบอกให้ผมไปส่งคุณ ผม…ไม่ได้ทำตามอำเภอใจนะครับ”
เฉินปิ่งเซิงถูหน้าตัวเอง ท่าทางดูน่าสงสาร สูดหายใจลึกๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเยือกเย็นอันไร้ที่สิ้นสุด “เสี่ยวเฉิน ผมจะบอกอะไรคุณให้ ถ้าจะหาภรรยาอย่าหาคนที่เก่งเกินไปนัก ไม่งั้นภายหลังคุณจะเสียเปรียบ! แต่ผมดูจากหน้าตาคุณแล้ว เป็นหน้าตาฟ้าประทานจริงๆ!”
รถแล่นมาถึงตำแหน่งที่อีกฝ่ายส่งโลเคชั่นมาให้ เฉินชางมองไปยังผู้หญิงในชุดนอนตัวบางที่ยืนรออยู่บริเวณประตู ด้านข้างคือป้อมยาม
นี่คือเขตที่อยู่อาศัยระดับไฮเอนด์ที่บริษัทว่านเคอพัฒนาขึ้นในเมืองอันหยาง ทั้งเขตมีพื้นที่กว้างใหญ่ บ้านชุดหนึ่งมีพื้นที่กว้างขวาง เฉินชางคิดไม่ถึงว่าเหล่าเฉินจะมีเงินขนาดนี้
เมื่อผู้หญิงคนนั้นเห็นรถหยุดลงจึงเดินเข้ามา มองไปยังเฉินชางครู่หนึ่ง “เสี่ยวเฉิน ลำบากคุณแล้ว”
เ
