สถาบันกันมา ย่อมรู้จักกันเล็กน้อย “ตอนเรียนมหาวิทยาลัย โจวเสี่ยวตงได้รับความสำคัญจากหัวหน้าแผนกเฉียนเลี่ยงมาก เขาเป็นคนที่มีความสามารถจริงๆ”
พริบตาเดียวบรรยากาศในห้องก็กดดันขึ้นมา
ทุกคนรู้สึกเสียดาย เพราะอย่างไรนี่ก็เป็นโอกาสที่หาได้ยากจริงๆ
ส่วนหวังหย่งกลับรู้สึกซับซ้อน เขาทั้งอยากให้เฉินชางผ่านและไม่อยากให้เฉินชางผ่าน อารมณ์สับสน รู้สึกมึงงงยิ่งกว่าการสอบของตัวเองเสียอีก
……
……
ขณะที่เฉินชางเดินเข้ามาในห้อง เฉินปิ่งเซิงก็รีบลุกขึ้นยืน หลุดปากถามออกไปว่า “การแข่งขันเป็นยังไงบ้าง?”
เฉินชางยังไม่ทันพูดอะไร สายตาของทุกคนรอบๆ ก็จับจ้องมายังเฉินชาง!
เฉินปิ่งเซิงร้อนใจ อยากจะพูดบางอย่าง แต่เห็นหัวหน้าพยาบาลวิ่งเข้ามาอย่างเร่งร้อนเสียก่อน!
“ข่าวดีค่ะ ข่าวดี ฉันมีข่าวดีมาบอกทุกคน!”
“หือ? เสี่ยวเฉิน คุณอยู่ด้วยหรือคะ พอดีเลย ฉันมีข่าวดีมาบอกทุกคนน่ะค่ะ เฉินชางผ่านการบรรจุแล้ว!”
เถียนเซียงหลานหรี่ตามองไปยังเฉินชางด้วยรอยยิ้ม “เสี่ยวเฉิน ยินดีด้วยนะคะ เรื่องการบรรจุของคุณไม่มีปัญหาแล้ว เมื่อครู่ฝ่ายการเงินบอกให้ฉันมาตรวจสอบข้อมูลพื้นฐานของคุณทันที ข้อมูลของคุณไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงใช่ไหมคะ?”
เมื่อคำพูดของเถียนเซียงหลานดังขึ้น รอบๆ พลันเงียบลง!
เฉินชางผ่าน!
ไม่นานรอบๆ ก็คึกครื้นขึ้นมา!
หวังเชียนส่งเสียงจิ๊จ๊ะ พูดออกไปตามตรง “ชางเอ๋อร์ แบบนี้คุณต้องเลี้ยงข้าวซะแล้ว! นี่เป็นเรื่องดีจริงๆ!”
ฉินเยว่
