่งเครียดแล้ว แน่นอนว่าเขาเอาไปใช้กับการกินเป็นสำคัญ หลังจากที่เขาได้รับเงินก้อนใหญ่มาจากเจิ้งกั๋วถาน ท้องของเฉินชางก็ค่อยๆ อุดมสมบูรณ์
รางวัลหลังจากสำเร็จภารกิจในหลายวันมานี้ปรากฏในตลาดหุ้นไม่ขาดสาย
ดังนั้นตอนเย็น เฉินชางจึงพาคนที่ไม่ต้องเข้าเวรไปกินเลี้ยงที่ร้านอาหารใกล้ๆ
นอกจากสือน่าและฉินเยว่ที่ต้องเข้าเวรเป็นเพื่อนกันแล้ว สุภาพบุรุษส่วนใหญ่ในแผนกต่างก็มาทั้งหมด
ว่ากันตามเหตุผล ในสถานการณ์แบบนี้ไม่มีเหล้าคงไม่ได้
หลี่เป่าซานไม่ดื่มเหล้า หากพูดตามคำของเขาก็คือ ในฐานะที่เป็นผู้รับผิดชอบใหญ่ของแผนกฉุกเฉินย่อมดื่มเหล้าไม่ได้ อยู่ในตำแหน่งหนึ่งวันก็ไม่ดื่มเหล้าหนึ่งวัน
แต่ว่า…ก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เฉินชางไม่เคยเห็นหัวหน้าหลี่ดื่มเหล้ามาก่อน
ไม่ว่าจะเป็นกิจกรรมใดของโรงพยาบาล ไม่ว่าจะเป็นการเลี้ยงฉลองใดหรือพิธีการใดๆ หลี่เป่าซานก็ไม่ดื่มเหล้า
แต่หลี่เป่าซานไม่ดื่มเหล้าไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่อนุญาตให้คนอื่นดื่ม อันเยี่ยนจวินดื่มแก้วเล็กๆ ไปหลายแก้ว เฉินปิ่งเซิงดื่มไปมาก ดูมีความสุขยิ่งนัก
เสียงดังครื้นเครง จนกระทั่งเที่ยงคืนจึงแยกย้ายกันไป
ในตอนที่เฉินชางไปจ่ายเงิน พนักงานกล่าวว่า “เมื่อครู่มีคนจ่ายเงินแล้วครับ”
เฉินชางชะงักไปเล็กน้อย “ใครหรือครับ?”
พนักงานเงียบไปครู่หนึ่ง “คนที่หน้าตาเหมือนจางอี้…เอ่อ…ผู้ชายหัวล้านๆ น่ะครับ”
เป็นหัวหน้าแผนก!
