นนี้ไปก็ได้!”
ฉินเสี้ยวยวนพยักหน้า “ได้ครับ เรื่องนี้คุณไปจัดการเถอะ วันนี้จะต้องประกาศออกไปให้ได้!”
ห่าวซวี่เลี่ยงพยักหน้าแล้วเดินออกไป
ฉินเสี้ยวยวนมองออกไปนอกหน้าต่าง คิดวางแผนในใจมากมาย
ผ่านไปนาน…
สุดท้ายจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายไปยังเบอร์โทรของหลี่เป่าซาน
“หัวหน้าหลี่ มีเวลามาที่ห้องทำงานผมไหมครับ ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณหน่อย”
……
……
การแข่งขันก็คือการแข่งขัน แข่งจบยังต้องทำงานต่อ อย่างน้อยประวัติผู้ป่วยที่เหลือก็ต้องกรอกให้เสร็จทันเวลา ไม่มีคนทำแทน
แม้จะพูดว่าการอู้งานกรอกประวัติผู้ป่วยเป็นเรื่องปกติของแพทย์ แต่เฉินชางไม่มีนิสัยผัดวันประกันพรุ่ง นอนเร็วตื่นเร็ว ทำงานของวันนั้นให้เสร็จทันเวลา ไม่ทิ้งอะไรไว้เป็นจุดอ่อนให้คนอื่นจับได้ นี่คือหลักการในการดำเนินชีวิตที่เฉินต้าไห่ผู้เป็นพ่อซึ่งเป็นคนซื่อสัตย์และติดดินสอนเขามา
ตอนนี้อยู่ในช่วงปลายเดือนสิงหาคม ถึงเวลาที่ต้องส่งมอบประวัติผู้ป่วยประจำเดือนอีกครั้ง แผนกประกันสุขภาพโทรเร่งพวกเขาคนทีละคนไม่หยุดหย่อน
ภายในห้องสำนักงานของแผนกฉุกเฉิน หมอแต่ละคนกำลังยุ่งวุ่นวาย
สือน่าถอนใจออกมา “ให้ตายเถอะ เดือนที่แล้วผู้ป่วยของฉันออกจากโรงพยาบาลไปเก้าสิบเอ็ดคน ตอนนี้ยังมีประวัติผู้ป่วยอีกสี่สิบคนที่ยังกรอกไม่เสร็จ คืนนี้ต้องทำโอทีแน่ๆ…เฮ้อ…อีกเดี๋ยวเลิกงานแล้วคงต้องไปซื้อกาแฟมาบำรุงกำลังสักหน่อย”
จางซูที่อยู่ด้านข้างได้ยินเข้าพอดีจึงพูดขึ้นอย่า
