เมื่อเห็นว่าตนเสแสร้งไม่สำเร็จ หลิวซือฉีจึงถอนใจออกมา ทำได้เพียงพูดไปตามจริงว่า
“แค่กๆ…ผมก็เดาเอาเหมือนกันครับ ผมรวบรวมข้อมูลอาการแต่ละอย่างของผู้ป่วยและวินิจฉัยออกมา…แต่ก็ยังไม่รู้แน่ชัด จำได้ลางๆ ว่าลักษณะของไส้ติ่งอักเสบนอกช่องท้องคล้ายกับอาการนิ่วในกระเพาะปัสสาวะ จากนั้นถึงค่อยเดาได้ แต่ไม่คิดจริงๆ ว่าจะเดาถูก!”
ทุกคนจึงค่อยพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
ต้องแบบนี้สิถึงจะถูก!
ถ้าหากหลิวซือฉีรู้แค่คนเดียวแต่พวกเราแต่ละคนกลับไม่รู้ จะไม่เป็นการบอกว่าพวกเราอ่อนหรือ?
ผลปรากฏว่าคุณเองก็ไม่รู้ นี่ถึงจะแสดงให้เห็นว่าทุกคนก็เหมือนกัน!
คนทั้งห้าสบตากันด้วยรอยยิ้ม
แต่ในตอนที่พวกเขาเงยหน้ามองไปยังภาพของห้องผ่าตัดเบอร์สามก็อดชะงักไปไม่ได้
พวกเราห้าคนไม่รู้ แต่หมอรุ่นหลังกลับรู้
นี่แสดงว่า…พวกเราห้าคนไร้ความสามารถ!
พวกเรา…สู้เด็กรุ่นหลังคนหนึ่งไม่ได้เชียวหรือ?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ คนทั้งห้าก็อดหน้าแดงไม่ได้
พวกเราไม่รู้เพราะพวกเราไม่เข้าใจผู้ป่วยมากพอ!
สังเกตการณ์ต่อไปเถอะ!
เฉียนเลี่ยงชะงักไปเล็กน้อย “พวกคุณดูสิ วิธีการผ่าตัดของเด็กคนนี้ประณีตมาก พวกคุณดูสิครับ การผ่าตัดนี้จะเชี่ยวชาญเกินไปแล้ว ทุกขั้นตอนทำได้ยอดเยี่ยมไปเลย”
หลิวซือฉีพูดต่อ “ผมมีคำถามอย่างหนึ่ง ทำไมเขาถึงผ่าแผลแค่สี่เซนติเมตรล่ะครับ ถ้าดูจากตอนเริ่มต้น ผมว่าเขาน่าจะมั่นใจในการวินิจฉัยแล้วว่านี่อาจเป็นไส้ติ่งอักเสบนอกช่องท้อง เมื่อเทียบก
