เฉินชางอ่านบันทึกประวัติผู้ป่วยและรายงานการตรวจแต่ละประเภทที่อยู่ในมือ คิดเชื่อมโยงไปถึงการผ่าตัดไส้ติ่งนับครั้งไม่ถ้วนเหล่านั้น จู่ๆ ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ผู้ป่วยเพิ่งจะอายุสิบสองปี มีอาการปวดบริเวณท้องน้อยด้านขวา ทำให้รู้สึกไม่ดีและคลื่นไส้อาเจียนมาสองวัน มีไข้หนึ่งวัน อาการปวดท้องเริ่มจากบริเวณสะดือและแพร่ไปยังท้องน้อยหลังผ่านไปยี่สิบสี่ชั่วโมง จากนั้นก็ปวดต่อเนื่องและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จากการตรวจร่างกายครั้งก่อนๆ ไม่มีประวัติอาการป่วยที่คล้ายคลึงกัน ข้อมูลการตรวจร่างกาย…กล้ามเนื้อหดเกร็ง เจ็บปวดบริเวณท้องน้อยด้านขวา เมื่อกดแล้วมีอาการปวดที่จุดแมคเบอร์เนย์ชัดเจน เสียงแก๊สในท้องค่อนข้างอ่อน ผลตรวจกล้ามเนื้อโซแอส[1]เป็นบวก ผลการตรวจกล้ามเนื้อบริเวณช่องท้องเชิงกรานเป็นลบ…”
ไส้ติ่งไม่มีปัญหา!
แต่…เฉินชางยังสงสัย
จะเป็นนิ่วในระบบทางเดินปัสสาวะหรือไม่?
หรือจะเป็น…
เฉินชางคิดไปถึงโรคไส้ติ่งที่ค่อนข้างพิเศษอย่างหนึ่ง!
ตอนนี้วิสัญญีแพทย์เข้ามาเตรียมรมยาแล้ว เป็นหลิวเจี้ยนที่คุ้นเคยกันนั่นเอง
แต่วันนี้เป็นการแข่งขัน หลิวเจี้ยนจึงทำเพียงพยักหน้าไม่ได้พูดอะไร เตรียมตัวไปรมยาทันที
เฉินชางรีบพูดหยุดไว้ “พี่หลิว รอเดี๋ยวก่อนครับ ให้ผมตรวจสอบอีกสักครู่นะครับ”
หลิวเจี้ยนชะงักเล็กน้อย แต่ก็หยุดมือลง
เฉินชางเดินมาข้างๆ เด็กชาย เด็กชายมีท่าทางตึงเครียดชัดเจน เมื่อเห็นเฉินชางเดินเข้ามาก็รู้สึกทำอะไรไม่
