อำเภอหลานตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเมืองอันหยางซึ่งเป็นเมืองเอกของมณฑลตงหยาง
ฝ่ายบริหารยังอยู่ในเขตอำนาจเมืองอันหยาง ตัวอำเภอไม่ใหญ่มาก มีประชากรประมาณสามหมื่นกว่าคนเท่านั้น
หลี่เป่าซานมีรถสำหรับใช้ในกรณีออกทำงานนอกสถานที่อยู่คันหนึ่ง เป็นรถซูซูกิจิมมี่ ตัวรถไม่ใหญ่ ลักษณะไม่เลว ราคาไม่แพง ทุกครั้งที่ออกไปผ่าตัดข้างนอกมักขับรถคันนี้ไป
รถซูซูกิจิมนี่มีที่นั่งเพียงสองที่นั่ง เฉินชางนั่งด้านข้าง หลี่เป่าซานอธิบายเรื่องที่ต้องให้ความสำคัญในการผ่าตัดให้เฉินชางฟังตลอดทาง ใช้เวลาไปประมาณหนึ่งชั่วโมงกว่าก็มาถึงโรงพยาบาลประชาชนแห่งอำเภอหลาน
หัวหน้าแผนกศัลยกรรมทั่วไปของโรงพยาบาลประชาชนแห่งอำเภอหลานชื่อต้วนโป เมื่อเห็นหลี่เป่าซานมาถึงจึงเดินยิ้มเข้ามา “หัวหน้าหลาน คุณมาแล้ว”
หลี่เป่าซานยิ้ม “ครับ หัวหน้าต้วน ผมขอแนะนำหน่อยนะครับ นี่คือเฉินชางอยู่ในแผนกของผมเอง เป็นคนหนุ่มที่ไม่เลวเลย วันนี้พาเขามาผ่าตัดด้วยน่ะครับ”
“เฉินชาง ท่านนี้คือหัวหน้าต้วน หัวหน้าแผนกศัลยกรรมทั่วไปของโรงพยาบาลประชาชนแห่งอำเภอหลาน”
เฉินชางรีบทักทาย “สวัสดีครับหัวหน้าต้วน”
ต้วนโปมีหน้าตาใจดี เมื่อยิ้มขึ้นมาทำให้ตาหยีจนมองไม่เห็นดวงตา เขาหรี่ตาพูดว่า “ดีๆ อย่ายืนอยู่หน้าประตูเลย เข้ามาเถอะครับ”
ทั้งสามเดินมาที่สำนักงานโดยไม่มีการวางท่าเกรงอกเกรงใจกันอีก เพราะจะอย่างไรหลี่เป่าซานก็เป็นแขกประจำของที่นี่ มักมาทำการผ่าตัดบ่อยๆ ดัง
