นึ่ง อยู่ห่างจากเมืองมณฑลไม่ไกล ขับรถประมาณชั่วโมงครึ่งก็ถึงเขาเรียกเฉินชางมาที่ห้องของตน
“เก็บของเลยครับ ผมจะพาไปผ่าตัดนอกสถานที่ มีเคสผ่าตัดไส้ติ่งอยู่หลายเคสพอดี คราวนี้ผมจะชี้แนะคุณให้ดี”
เฉินชางชะงักไป ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น “หัวหน้าแผนกครับ ไม่ต้องลำบากหรอก ผมคิดว่าการผ่าตัดไส้ติ่งของผมพอใช้ได้แล้ว ไม่ต้องลำบากคุณขนาดนี้หรอกครับ…”
ความจริงเฉินชางรู้สึกซาบซึ้งใจกับการกระทำของหลี่เป่าซานมาก ในฐานะหัวหน้าแผนกคนหนึ่ง พูดคำไหนคำนั้นได้ย่อมเป็นเรื่องดี
เมื่อได้ยินเฉินชางพูดเช่นนี้ ในใจของหลี่เป่าซานก็ราวกับได้รับการปลอบโยนแค่เด็กคนนี้รู้ถึงความลำบากใจของตนก็นับว่าไม่ลำบากเสียเปล่าแล้ว
แต่หลี่เป่าซานยังคงพูดต่อไปด้วยใบหน้าเคร่งขรึม “ไร้สาระ บอกว่าผ่าตัดได้ก็ได้งั้นเหรอ? ไม่ว่าจะเป็นการผ่าตัดแบบไหนก็ต้องฝึกฝนเป็นพันเป็นหมื่นเคสไม่หยุดหย่อนถึงจะทำได้ดี! เร็วเข้า อีกสิบนาทีออกเดินทาง ผมจะไปหาเหล่าเฉินก่อน ไปพูดกับเขาสักหน่อย”
เฉินชางสูดหายใจลึก มองหลี่เป่าซานด้วยความรู้สึกเบิกบานใจ
เนื่องจากมีโอกาสทำภารกิจให้สำเร็จแล้ว แต่ว่า…ที่ดีกว่าคือการได้เจอหัวหน้าดีๆ!
