โยชน์อะไรอีก?
คุณมีมโนธรรมบ้างหรือเปล่า ผมวิจารณ์คุณไปแต่ละคำทั้งตรงจุดและคมกริบ แต่คุณมีพรสวรรค์จำกัด เรียนรู้ไม่ได้แล้วยังมาบอกว่าผมพูดจาเลอะเทอะอีก…
ช่างเถอะ!
พรสวรรค์ทางด้านศัลยกรรมทั่วไปของคุณมีจำกัด ไปเป็นหมอความงามของคุณต่อไปเถอะ…
เฉินชางถอนใจ
พึมพำในใจด้วยความรู้สึกไม่ได้ดั่งใจน่าผิดหวังจริงๆ…
……
……
การผ่าตัดเคสที่สองเริ่มขึ้นแล้ว เฉินชางจ้องท้องผู้ป่วย สูดหายใจลึก
ตอนนี้เฉินปิ่งเซิงและจางจื้อซินจับจ้องมาที่เฉินชาง ไม่รู้ว่าทำไมเขาจึงจ้องท้องจนนิ่งไปแบบนั้น
แต่ว่า!
พริบตาเดียว บรรยากาศของเฉินชางก็เปลี่ยนไป
จับมีดอย่างคล่องแคล่วคุ้นเคย กรีดลงไปเบาๆ ใช้มือจับด้ามค่อยๆ กดลงไป พริบตานั้นท้องก็เปิดออก!
เฉินปิ่งเซิงชะงักไปโดยพลันเลือดล่ะ?
ทำไมถึงมีเลือดน้อยขนาดนั้น!
แต่ไม่นานเขาก็เห็นเลือดค่อยๆ ซึมออกมา ทว่ายังคงมีไม่มาก….
เหล่าเฉินเบิกตากว้าง รู้สึกเหลือเชื่อ นี่…ดูเหมือนจะทำได้คล่องมาก
เขายังพบอีกว่าวันนี้ท่าทางการจับมีดของเฉินชางเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาไม่หยุด ตั้งแต่ผิวหนังไปจนถึงชั้นไขมันใต้ผิวหนัง…แต่ละขั้นตอนมือของเฉินชางเปลี่ยนท่าทางการจับมีดอย่างเชี่ยวชาญ
นี่เหมือนมือใหม่ที่ไหนกัน?
ความรู้สึกนี้เหมือนจักรพรรดิที่แข็งแกร่งที่สุดกำลังแสดงโชว์อยู่มากกว่า
พรสวรรค์ในด้านการผ่าตัดของเหล่าเฉินค่อนข้างยอดเยี่ยม มิฉะนั้นคงไม่ไต่เต้าจากแพทย์ดูแลไข้มาถึงระดับรองหัวหน้าแพทย์ได้หรอก
เขารู้
