ย่างวุ่นวาย จากนั้นยังต้องวิ่งมาผสมน้ำยาฟอกไตที่นี่อีก ตั้งแต่หกโมงจนถึงเที่ยงคืน ไม่ได้หยุดพักเลย
เหนื่อยมากจริงๆ…
เฉินชางรู้สึกเหมือนเอวไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไป
นี่เขาต้องไปบำรุงไตหรือเปล่า?
“หัวหน้าหวังเกรงใจไปแล้วครับ คุณลำบากกว่าผมมาก นี่เป็นงานที่พวกเราสมควรทำอยู่แล้ว”
เฉินชางมองชายวัยกลางคนหัวโล้นคนนี้ แม้ไม่หล่อ แต่ในร่างกายกลับแฝงไปด้วยพลังอันเร่าร้อนที่คล้ายจะแผ่ออกมาอยู่ตลอดเวลา
นี่คือคนที่แก่ที่มีจิตวิญญาณของคนหนุ่ม!
งานรักษาเป็นงานที่ถูกหลอมรวมเข้ากับบรรยากาศได้ง่าย
แต่ไหนแต่ไรวีรบุรุษไม่จำเป็นต้องใช้พื้นหลังเพื่อขับเน้นให้โดดเด่น สิ่งที่ผู้เป็นหมอเหลือทิ้งไว้มีเพียงแผ่นหลังไม่มีพื้นหลังใดๆ
เฉินชางหันกลับไปมองหวังเซี่ยงจวินที่หัวล้านไปมากแล้ว ปีนี้เขาอายุห้าสิบกว่า แต่กำลังวิ่งไปที่แผนกฉุกเฉิน ทำให้อดถอนใจออกมาไม่ได้
ชีวิตคนเรา มักมีบางคนช่วยแบกรับภาระที่พวกเขารับไม่ไหว!
นี่เรียกว่ารับชะตาชีวิตไม่ได้สินะ?
เพื่อให้ชีวิตของทุกคนปลอดภัยและแข็งแรง มักจะมีคนบางคนเดินก้าวไปเบื้องหน้าพร้อมภาระอันหนักอึ้ง!
เฉินชางเดินออกไปทางประตูใหญ่ของโรงพยาบาล พบว่ารถจักรยานสีเหลืองที่ตัวเองจอดไว้เมื่อครู่นี้ยังอยู่ที่เดิม พลันรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก
ทันใดนั้นเขาก็รีบเข้าไปสแกนโค้ดด้วยความยินดี ขับจักรยานกลับไปที่โรงพยาบาล
ความจริงความสุขก็เรียบง่ายแค่นี้
เรียบง่ายในแบบที่ว่าออกจากบ้าน
