รับ!”
เรื่องการฟอกไตทางช่องท้องที่นี่ ขอแค่ทำไปตามระบบก็พอ ไม่จำเป็นต้องให้เฉินชางทำงานมากเกินไป
หลี่เป่าซานเอ่ยกำชับประโยคหนึ่ง “เสี่ยวเฉิน รักษาตัวด้วย แล้วก็…อย่าทำอะไรเกินตัว!”
เฉินชางพยักหน้าแล้วเดินจากไป!
โรงพยาบาลในเครือตงต้าและโรงพยาบาลอันดับสองอยู่ห่างกันประมาณหนึ่งพันเมตร
หลังจากเฉินชางออกไปก็สแกนรหัสเพื่อขอใช้รถจักรยานสาธารณะ
ใช้เวลาไม่ถึงห้านาที เฉินชางก็มาถึง
เขาเดินไปยังแผนกฉุกเฉินอย่างเร่งร้อน เห็นชายคนหนึ่งเดินไปเดินมาอยู่ที่ประตู!
เฉินชางมองตรงไป!
พบว่าเหนือศีรษะของชายคนนั้นมีเครื่องหมายคำถามขนาดใหญ่ปรากฏอยู่
[ติ๊ง! หวังเซี่ยงจวินหัวหน้าแผนกฉุกเฉินกำลังร้อนใจดั่งไฟแผดเผา ต้องการน้ำยาฟอกไต]
เฉินชางรีบเดินเข้าไปหา “หัวหน้าหวัง ผมเฉินชางครับ!”
หวังเซี่ยงจวินมองไป พบว่ามีหนุ่มคนหนึ่งสวมเสื้อกาวน์ในสังกัดโรงพยาบาลอันดับสองกำลังเดินมาหา
“เสี่ยวเฉิน?! คุณมาแล้ว เร็วเถอะ!” ขณะที่เขาพูดก็พาเฉินชางเดินไปยังห้องทำงานของฝ่ายฟอกไตตอนนี้มีหมอและพยาบาลนั่งอยู่ที่นั่นหลายคน กำลังหารือเรื่องติดต่อกับผู้จัดหาน้ำยาฟอกไตในท้องที่
เมื่อเห็นหวังเซี่ยงจวินเดินเข้ามาก็อดพูดขึ้นไม่ได้ “หัวหน้าครับ เนื่องจากที่ผ่านมาจำนวนน้ำยาฟอกไตที่พวกเราต้องใช้มีไม่มาก และพวกเขาก็ไม่มีโรงงานผลิตอยู่ในมณฑลตงหยาง ดังนั้นเลยมีเก็บไว้ไม่เยอะ วันนี้พวกเขาต้องส่งไปให้แต่ละโรงพยาบาล อย่างเร็วที่สุดอีกสามชั่วโมง
