หลังจากเฉินชางและเจิ้งกั๋วถานส่งฉินเซียงขึ้นรถแล้วก็เตรียมหมุนตัวกลับมา ทว่าจู่ๆ ก็เห็นชายหัวโล้นเมื่อครู่นี้กลับวิ่งออกมาด้วยท่าทีเร่งรีบ
เขาวิ่งไปพลางหอบหายใจไปพลาง หลังวิ่งมาถึงก็พูดเสียงหอบๆ “โธ่ ดูความจำผมสิ แก่แล้วจริงๆ!”
“คนนี้หมอเฉินใช่หรือเปล่าครับ? ผมคือหยางเทา นี่นามบัตรผม วันหลังพวกเราก็ติดต่อกันบ่อยๆ นะครับ จริงสิ หมอเฉินชื่ออะไรหรือครับ?”
คราวนี้เฉินชางอ่านนามบัตรของหยางเทาด้วยท่าทีสงบนิ่ง หัวหน้าแผนกผิวหนังโรงพยาบาลประชาชนแห่งจังหวัด ทั้งยังเป็นผู้อำนวยการคลินิกศัลยกรรมซูเม่ยด้วย
เฉินชางยิ้ม “ผมชื่อเฉินชางครับ โรงพยาบาลอันดับสอง”
หยางเทาพูดด้วยน้ำเสียงยินดี “ครับ โอเค งั้นผมไม่รบกวนหมอเฉินแล้ว ถ้ามีเวลาจะไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลอันดับสองนะครับ ต้องการอะไรก็โทรหาผมได้เลย”
พูดจบหยางเทาก็ยิ้มให้เจิ้งกั๋วถาน หลังจากแลกเปลี่ยนข้อมูลติดต่อกับเฉินชางแล้วก็พูดคุยอีกเล็กน้อยก่อนจากไป
เมื่อเห็นทุกคนไปแล้ว เจิ้งกั๋วถานจึงมองไปทางเฉินชาง พูดขึ้นว่า “วันนี้รบกวนหมอเฉินจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ผมคงหาคำอธิบายดีๆ ไม่ได้!”
คำอธิบายคูณห้าไปแล้วนะครับ ประธานเจิ้ง ครอบครัวคุณนี่มีคำอธิบายเยอะจริงๆ
เฉินชางหัวเราะ “เกรงใจเกินไปแล้วครับ เป็นเรื่องที่พอทำได้”
เจิ้งกั๋วถานทอดถอนใจ “อา…แต่ละบ้านก็มีปัญหาต่างกันไป!”
เฉินชางพบว่า ในที่สุด เหนือศีรษะเจิ้งกั๋วถานก็มีเครื่องหมายคำถามปรากฏแล้ว!
[ติ๊ง! เ
