งธรรมดาคนหนึ่ง สวมผ้ากันเปื้อน ในมือถือผ้าผืนหนึ่งยืนอยู่บริเวณนั้น เมื่อเห็นเจิ้งกั๋วถานเข้ามาก็รีบถือรองเท้าแตะมาให้เขา
เจิ้งกั๋วถานแนะนำ “นี่คือภรรยาของผม จางอ้ายเซียง ภรรยาครับ นี่คือหมอเฉิน”
ผู้หญิงคนนั้นยิ้มให้เฉินชางแล้วถือรองเท้าแตะมาให้
ในบ้านถูกเก็บกวาดจนสะอาดสะอ้าน เรียกได้ว่าไม่มีฝุ่นสักเม็ด การตกแต่งไม่ได้หรูหรา แต่ดูอบอุ่นมากกว่า ให้ความรู้สึกของบ้าน
เฉินชางรีบกล่าวทักทาย “สวัสดีครับ”
ผู้หญิงคนนั้นยิ้มให้ “เข้ามาเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันจะไปชงชาให้นะคะ”
เจิ้งกั๋วถานถอดสูทออกแขวนไว้บนชั้น “ภรรยาครับ ทำของอร่อยให้หน่อยสิครับ พวกเราสองคนยังไม่ได้กินข้าว”
เธอพยักหน้ายิ้มๆ “ได้ค่ะ!”
หลังจากทั้งสองนั่งลง เฉินชางก็เกิดรู้สึกสนใจขึ้นมา จางอ้ายเซียงภรรยาของเจิ้งกั๋วถาน…ดูเป็นคนดี ไม่เหมือนคนที่จะทำเรื่องแบบนั้นออกมาได้เลย?
ยิ่งไปกว่านั้น มีภรรยาดีขนาดนี้ เขายังออกไปหาดาราข้างนอกอีก
เฉินชางส่ายหน้า พยายามไม่คิดถึงสาเหตุอีก เรื่องในบ้านคนอื่นสนใจให้มันน้อยหน่อย! ไม่เกี่ยวอะไรกับตน ตนเป็นแค่หมอคนหนึ่งเท่านั้น
ทั้งสองนั่งลงจิบชาพลางคุยกันเรื่องทั่วไป ไม่ได้พูดเรื่องสำคัญอะไร ผ่านไปครึ่งชั่วโมง อาหารสามอย่างก็ถูกยกขึ้นโต๊ะ ส่งกลิ่นหอมออกมา
เป็นอาหารง่ายๆ สามอย่างที่มักทำกินกันตามบ้าน ทั้งสองนั่งลงกินข้าว ตอนนี้เฉินชางจึงค่อยสังเกตเห็นว่าบนหน้าผากของจางอ้ายเซียงมีรอยแผลเป็นยาวๆ อยู่รอยหนึ่ง
