ังเลจึงรีบขอร้อง “หมอเฉินครับ ผมขอละ ภรรยาผม…ผมอยากให้เธอเรียกความมั่นใจในตัวเองกลับมาให้ได้จริงๆ”
เมื่อเฉินชางเห็นท่าทางนี้ของเจิ้งกั๋วถานพลันรู้สึกว่าเขาแตกต่างจากตอนอยู่ที่บ้านหลังนั้นราวกับเป็นคนละคน
ตอนอยู่ที่บ้านเดี่ยวหลังนั้น เจิ้งกั๋วถานรู้สึกเศร้าใจแทนสวีรั่วหยุน แต่เมื่ออยู่บ้าน เจิ้งกั๋วถานรักจางอ้ายเซียงอย่างลึกซึ้ง
เฉินชางใคร่ครวญอยู่นาน ในที่สุดก็พยักหน้า “ได้ครับ พอถึงเวลาแล้วคุณก็โทรหาผมนะครับ”
เจิ้งกั๋วถานรู้สึกยินดีโดยพลัน “ได้เลยครับ รบกวนหมอเฉินแล้ว พวกเราสามีภรรยาขอบคุณคุณมากจริงๆ”
[ติ๊ง! ค่าความรู้สึกดีของเจิ้งกั๋วถาน +20!]
เฉินชางชะงักไปพริบตาเดียวก็ได้ค่าความรู้สึกดีมายี่สิบแต้มเชียวหรือ?
เจิ้งกั๋วถานเป็น NPC ระดับสูง ค่าความรู้สึกดีของเขาค่อนข้างล้ำค่า
เมื่อพูดถึงตรงนี้ เจิ้งกั๋วถานก็ลุกขึ้น ผ่านไปประมาณหนึ่งนาทีก็เดินกลับมา มือขวาถือกล่องขนมไหว้พระจันทร์ มือซ้ายถือเงินปึกหนึ่งส่งมาให้ “หมอเฉินครับ เช้านี้ลำบากคุณแล้ว เงินเล็กน้อยนี่คุณรับไว้เถอะ”
เฉินชางเห็นเงินมากมายขนาดนี้ก็มองจนเหม่อเงินปึกนี้มีเท่าไหร่กัน อย่างน้อยก็หลายหมื่นหยวนสินะ?
เฉินชางไม่ได้พูดอะไร หลังจากกินอาหารเสร็จเฉินชางก็ยิ้มออกมา พูดกับจางอ้ายเซียงว่า “คุณผู้หญิงครับ ขอบคุณที่ต้อนรับนะครับ อาหารอร่อยมาก เดี๋ยวกลางวันผมต้องไปทำงานแล้ว ไม่รบกวนแล้วครับ”
จางอ้ายเซียงยิ้มอ่อนโยน ไม่ได้พูดอะไร
